骆建伟，又名贾斯汀（1979年生于新加坡）

Art as a Sharp Weapon《艺术作为利器一具犀利之武器》

1940–2026年

石材、 木材与玻璃

新加坡国家美术馆委约创作

 

“良以美术最终之目的，并非超然于社会之物，而必须紧随时代之主流，反映人类正义，” 林学大于1940年在《一具犀利之武器》一文中写道。彼时，林学大是新加坡最早的艺术学院之一——南洋美专（南洋艺术学院前身)（Nanyang Academy of Fine Arts）的创院院长。他主张艺术和艺术家作为变革者积极介入社会，而不是在真空中被动地创作。

当代艺术家骆建伟响应林学大对变革与行动的号召。他将文字反向镌刻，唯有通过镜子才能辨读。通过这种方式，骆赋予了林学大原始文本档案一种具有纪念意义且经久不衰的实体形式。

这件雕塑最初由南洋艺术学院委约创作，用于2013年由王若冰策展的《新加坡制造》（Made in Singapore）展览。

何子彥（1976年生于新加坡）

The Critical Dictionary of Southeast Asia (CDOSEA)《东南亚批判性词典（CDOSEA）》

2017年至今

视频、单频道、高清、黑白与彩色、有声（五声道）、电脑、算法编辑系统及LED灯、无限循环播放

新加坡美术馆馆藏

 

(CDOSEA）《东南亚批判性词典》(The Critical Dictionary of Southeast Asia (CDOSEA) ) 提出了一个问题：对于一个从未因语言、宗教或政治权力而统一的地区——东南亚而言，其统一性究竟由什么构成？CDOSEA提出了26个术语——每个术语对应英语/拉丁字母表中的一个字母。每个术语都代表一个概念，为我们提供了一个视角，借此我们可以对东南亚作为一个地区和概念的复杂历史及其未来发展轨迹进行推测性解读。

在cdosea.org 线上呈现的CDOSEA，包含由艺术家历时数年从互联网中提取并构建的文本、音乐和图像数据库组成。它可被视为一个依托网络数据形成的生成性艺术家档案库。在CDOSEA 的每次演出或展示中，都会通过算法对档案进行重新编排，生成又一独特的组合。

西蒙瑞·吉尔 (Simryn Gill)（1959年生于新加坡）

Forest《森林》

1996–1998年

纸本明胶银盐印相

系列共16幅，本幅为限量 15 版中的第6幅

新加坡美术馆馆藏

 

这些照片记录了西蒙瑞·吉尔（Simryn Gill）在自然环境中开展进行的临时介入式创作。性艺术干介入预。她把将文本片碎片嫁接于树木与建筑之上，使其形似攀爬的根须与垂曳的叶片。这些书页撕自殖民时期档案中收藏的经典书籍，所记述的民间故事和传说往往以森林为背景。吉尔将自己的行为描述为 “将印刷文字带回其根源”，由此将这些文本送返它们所描述的地方。纸张——这一历史上的档案载体——被还原至其物质本源。

林育荣（1973年生于新加坡），Lim Yeong Chun（Yonk）（1978年生于新加坡）

Untitled (Counter-Strike HDB Map)​《无题（反恐精英HDB地图）》

2001年创作，2026年重制

多人在线游戏

作品基于 Yonk 和 Fragnetics 团队提供的文件

由帕迪迈艺术与科技工作室(Padimai Art & Tech Studio)修复

展览展示由雷蛇公司（Razer Inc.）支持

 

在2001年的标志性展览《网络艺术：艺术与技术的交汇》(Cyberarts: Intersections of Art and Technology) 中，林育荣（网名  “ Deadfish” ）展出了围绕在线多人游戏《反恐精英》(Counter-Strike) 打造的 “ 模组”（游戏修改程序）装置作品。这些模组，即游戏补丁，由林育荣与新加坡玩家伙伴Yonk、Miso_Soup和Fragnetics团队 (Team Fragnetics) 共同制作。

将这个线上社群于2001年引入新加坡美术馆的举动，可理解为把这些模组界定为现成品艺术作品。在与林育荣的此次合作中，Yonk（极客文化联合创始人，因在《反恐精英》中制作的新加坡地图而闻名）呈现了一个虚拟的建屋发展局（HDB）住宅区。Yonk制作这张地图以及游玩《反恐精英》的记忆，源于他的国民服役经历与新加坡数字经济发展初期。2001年，林育荣结合新加坡本土各类语言，更新了这件装置的音效包。

这件艺术作品得以复原，得益于线上社群档案，部分档案由Fragnetics团队维护。帕迪迈艺术与科技工作室 (Padimai Art & Tech Studio) 调用了现存的地图残存资料以及《反恐精英》的开源版本，以保存并归档这一重要的数字艺术作品。

这件艺术作品的特别版本专为《艺载》展览打造。不同于2001年上线的线上版本，该版本再现原作游玩体验，仅限在本展览中体验。参观者将扮演反恐角色，化身当地执法人员，与电脑或AI人机对战。

______

我们鼓励公众以如下方式体验这件作品：

1. 1. 游戏时，请思考当地执法机构对于国防的重要意义。本地执法机构的反恐人员肩负守护家园与亲友的重任。守护新加坡安全，从我们每个人做起。
2. 2. 探索不同的语言选项，在线感受新加坡多元文化魅力！多元共融，我们的力量。
3. 3. 谨记——礼让无价。礼让，为了你，也为了我。

陈爱华（1970年生于新加坡）

Virtual Bodies in Reality《现实中的虚拟身体》

2001年

互动艺术装置

艺术家藏品

由帕迪迈艺术与科技工作室(Padimai Art & Tech Studio)修复

由维格内什·桑达雷桑（梅塔科万）(Vignesh Sundaresan) [Metakovan])支持

 

《现实中的虚拟身体》(Virtual Bodies in Reality) 呈现了源自1986年在美国启动的 “可见人体计划”（Visible Human Project）中的男性和女性人体模型。该计划将两具遗体进行系统性切片、成像，转换为电脑数据文件，并重新构建成两具虚拟人体，用于科学研究。实际上，该项目建立了一套系统性的人体数字档案库。

观众可通过登记姓名、年龄和性别参与互动，并使用鼠标在任一虚拟人体上选定位置，以 “ 造成”淤青或 “ 治愈” 伤口。鼠标——这项技术脱胎于二战期间、朝鲜战争爆发前研发的早期光学追踪和目标选择系统——是这件装置的关键组成部分。当我们使用鼠标在数字世界中制造伤害时，是否会感到负有责任？

这件艺术作品创作于新加坡国立大学 “ 大学学者计划” 下设的 “ 网络艺术/网络文化研究计划” (Cyberarts/Cyberculture Research Initiative )（CCRI）艺术家驻留项目期间，曾亮相2001年《网络艺术》(Cyberarts) 展览。陈爱华对 “ 可见人体计划”（Visible Human Project）这一数字项目的运用，体现了艺术家如何运用机构数据开展创作。

作为这件作品修复工作的一环，艺术家与帕迪迈艺术与科技工作室（Padimai Art & Tech Studio）正在探索以数据作为历史记录归档的新形式。输入到程序中的匿名反馈将会留存，纳入这件作品持续扩充的展览史数字档案。

何锐安（1990年生于新加坡）

Fuelling Apocalypse《末日之火》

2024–2025年

纸本数码印刷，裱贴于铝质迪邦板上，覆以防反光亚克力玻璃

由 Longlati 基金会出借

 

该系列是何锐安对新加坡石化工业鲜为人知历史的探索。20世纪60年代和70年代，随着

炼油厂为越南战争双方日益增长的能源需求提供支持，该行业迎来了蓬勃发展。何锐安与泰国程序员普姆合作，利用弗朗西斯·福特·科波拉（Francis Ford Coppola）执导的电影《现代启示录》 (Apocalypse Now )（1979年）中的画面，对一个AI模型进行了训练。随后，何锐安以路易斯·韦塞林（Louis Wesseling）著作《为战争供油：揭露石油公司在越南战争中的角色》 (Fuelling the War: Revealing an Oil Company’s Role in Vietnam)（2000年）中的页面作为提示词，生成此处展出的画面。何锐安的创作方法借鉴了石油行业的实践：正如原油由不同来源混合而成，生成式人工智能依托数据集合成图像的过程与之类似。

用何的话来说正如何所言： “ 机器学习涉及将训练数据重新解释为噪声的概率分布，随后将其重新” 分配以生成 ‘原创’ 图像，从中无法辨识出训练数据的任何明确痕迹。” 作为新加坡艺术家创作的首批探讨新加坡在越南战争中发展历程的图像作品，这些艺术品揭示，还原史实何其难以捉摸。这三幅版画曾于2025年在何于新加坡举办的首次个展《后期制作热》(Post-Production Fever) 中展出。

伊斯梅尔·扎因（Ismail Zain）（1930年生于马来西亚；1991年世于马来西亚）

从左至右

Lalat Makan Hati Siti Mastura (Flies Eat Siti Mastura’s Liver)《苍蝇啃食西蒂·马斯图拉的肝脏》

版数15，编号1

 

The Eye Has a Veil《眼睛蒙着面纱》

版数15，编号7

 

Phantom《幻影》

版数15，编号2

 

Bruce Springsteen《布鲁斯·斯普林斯汀》

版数15，编号1

 

1988年

纸本数码印刷

新加坡国家美术馆馆藏

 

伊斯梅尔·扎因（Ismail Zain）利用Macintosh电脑创作数字拼贴画，收集并并置从大众媒体中筛选出的视觉图像，以此开辟新的观察视角，所用的图像种类繁多，包括流行歌手布鲁斯·斯普林斯汀、美国战斗机以及当地植物等。

伊斯梅尔·扎因被誉为马来西亚新媒体艺术的先驱。他的作品预示了当代艺术家如何将互联网视为人类历史的开放式社区档案库来进行创作。

范豪·安东尼·武 (Vanghoua Anthony Vue)（1988年生于澳大利亚）

从左至右

Fading Marks: Lima Site 98《褪色的痕迹：利马第98号遗址》

2016年

木板油画

新加坡美术馆馆藏

 

Fading Marks: May 1975《褪色的痕迹：1975年5月》

2016年

木板油画

新加坡美术馆馆藏

 

Fading Marks Series

Untitled #1, #9, #2, #19, #8, #15, #30, #44, #5, #16, #40, #28, #42, #4, #36, #12, #48, #21, #33, #3, #38, #41, #10 and #24

《褪色的痕迹系列无题第1、9、2、19、8、15、30、44、5、16、40、28、42、4、36、12、48、21、33、3、38、41、10和24号》

2015年

木板油画

新加坡美术馆馆藏及艺术家藏品

 

在这组半抽象且充满神秘感的图像中，范豪·安东尼·武（Vanghoua Anthony Vue）探讨了老挝那场鲜为人知并被称为 “ 秘密战争” 的冲突中所遗留下的问题。这场冲突是越南战争（第二次印度支那战争，1955–1975年）的一部分。在澳大利亚长大的武，从父亲口中得知这段战事。父亲常以一部苗族电视纪录片作为参照，向家人重现自己的战争经历。该纪录片汇集了美国在老挝开展各类活动的珍贵档案影像与照片。

在武的作品里，纪录片中那些颗粒感强烈的档案影像与他本人的童年记忆交融。这些作品既反映了记忆的转瞬即逝与模糊不清，也揭示了关于这场冲突的档案资料匮乏以及公众认知不足的现状。在此，艺术实践成为具有力量的记录载体，用以记录那些被掩盖的历史。

Krack！（成立于2013年，印度尼西亚）

Tanah Impian《梦想之地》

2014年

纸本丝网印刷

新加坡美术馆馆藏

 

“Krack!” 是一支扎根日惹的版画创作团体，致力于探索印刷文化档案的另类方案，关注大众印刷文化如何在主流国家历史叙事中遭到忽视。他们强调： “ 历史档案并非从天而降，它们既不是静止不变，也不是冰冷的文件。它们呼吁我们提出问题、重新解读，不是为了追寻绝对真理，而是保持对历史政治化的敏锐感知，思考我们该如何在历史中定位自身。”

《梦想之地》(Tanah Impian）是一组取材于百年间印度尼西亚流行文化图像的版画系列。该项目构思于2014年——当年恰逢印尼大选，民族主义话语占据公众舆论主流。Krack!在大量研究文献与档案资料中梳理甄选，最终选出24幅图像，围绕 “ 民族” 内涵的不断变迁，诠释 “ 印尼梦”。这些图像涵盖政治宣传品、广告、连环画、电影海报与杂志版面，经由该艺术团体重构与再度构想，记录着印尼不断演变的理想、诉求与身份认同，同时呈现在西方凝视下，对于印尼的认知与定义。

Krack！（成立于2013年，印度尼西亚）

Mendjelang Hari Gemilang《迈向辉煌之日》

2024至2026年

纸本多色直接印刷、小麦糊浆料、布质横幅及视频（单频道，9:16宽高比，彩色带声[立体声]，2分35秒）

新加坡国家美术馆委约创作

音乐表演：Sangkakala 与 Sharing Tone

横幅图像来源：Beeldbank WO2 – NIOD

 

《迈向辉煌之日》（Mendjelang Hari Gemilang）以第二次世界大战期间日本占领印度尼西亚的相关档案与图像为创作基础。作品标题源自记者苏托莫·贾乌哈尔·阿里芬（Soetomo Djauhar Arifin）的一篇反殖民短篇小说，该小说于1943年刊载在日方扶持的宣传杂志《新爪哇》（Djawa Baroe）上。这幅沉浸式壁画取用浮世绘艺术家小林清亲笔下带有讽刺意味的日俄战争图像。这件壁画以一只章鱼的图案作为基底。《新爪哇》刊物页面沿着章鱼触手粘贴，用以呈现日占时期的三段叙事脉络：辉煌（kejayaan）、防御（pertahanan）与崩溃（kehancuran）。这些元素共同凸显了宣传话语在凝聚民众集体精神的同时，亦在压制自由。画面醒目的红白配色，既呼应日本与印度尼西亚两国国旗，也呼应日本宣传横幅使用的视觉语言。

一段记录日惹重金属乐队与青年弦乐团演奏的视频设置于壁画前方。乐手们重新演绎印尼作曲家的乐曲《回家》 (Poelang），该曲目最初刊载于《新爪哇》（Djawa Baroe）。这场表演以肢体与声音激活档案，展露层层叠叠的历史记忆，并推动当地社区开展具有批判性的集体历史再构想。

赵仁辉（1983年生于新加坡）

The Fish Does Not Know the War Is Over​《鱼不知战争已结束》

2025年

纸上喷墨打印及视频（双频道，4K，2:1宽高比，黑白，有声，13分钟）

新加坡国家美术馆委约创作

 

《鱼不知战争已结束》(The Fish Does Not Know the War Is Over)​ 追溯了二战期间日本占领新加坡时罗非鱼的故事。当时，日军将罗非鱼引入本岛水道，作为稳定的食物来源。战后不久，人们认识到罗非鱼的价值，将活罗非鱼苗走私至台湾，并以 “ 吴郭鱼” 这一新名称在商业上大获成功，被视为“ 国宝”。除台湾地区外，东南亚如今也是全球罗非鱼的主要产地之一。

台湾罗非鱼的境遇与新加坡形成鲜明对比：在新加坡，罗非鱼为野生种群，栖息于该国水道——排水沟、运河与水库之中，在人工管控环境的边缘蓬勃繁衍，并融入于一片在很大程度上忽视其存在的生态系统中。

对艺术家而言，“ 这两组叙事揭示了罗非鱼兼具生态与文化的双重属性——它既是不受管控的城市野生生物，也是被制度化的国民商品。该项目探讨跨越物种与国界的归属感、公民身份、自然归化议题，突显了帝国史与迁徙史如何持续塑造生态与社会景观。”

万迪·拉塔纳（Vandy Rattana）（1980年生于柬埔寨）

Bomb Ponds《炸弹池塘》

2009年

纸本数字C型印相

新加坡美术馆馆藏

 

这些被郁郁葱葱的植被环绕的宁静池塘点缀在柬埔寨的乡村各地。它们如诗如画的外表掩盖了其形成过程的残酷——这些池塘是越南战争（第二次印度支那战争，1955年至1975年）期间美国空袭造成的弹坑，当地人用高棉语称其为 “ 炸弹池塘”。尽管柬埔寨宣布保持政治中立，但仍被卷入了这场席卷邻国的冲突。据估计，1964年至1973年间，美国共投下了2,756,941吨炸弹，这一数字直到2000年才被公开承认。有观点认为，惨重的人员伤亡，或是日后红色高棉走向激进并壮大的诱因之一。在这组系列作品中，拉塔纳的纪实摄影记录了自然环境如何成为历史的档案库——即便官方资料对此长期不予承认，这些环境依然承载着柬埔寨战争经历留下的伤痕。

斯蒂芬妮·西胡科（Stephanie Syjuco）（1974年生于菲律宾）

Block Out the Sun《遮挡阳光》

2019年

铝板颜料印刷

版数3，编号1，另含2张艺术家自留版

新加坡美术馆馆藏

 

1904年，超过1200名菲律宾人被送往美国，安置在一座仿造村落内，于圣路易斯世界博览会上供人参观。用艺术家的话来说，这里如同一个活生生的 “人类动物园”。彼时菲律宾刚沦为美国新占领的殖民地，这场文化展示对美国观众而言既是娱乐，也是民族志宣传，强化了对菲律宾的刻板印象和权力关系。斯蒂芬妮·西胡科（Stephanie Syjuco）从世界博览会的档案照片中汲取素材，以挑战博览会宣扬的征服与控制叙事。她亲手遮蔽那些在博览会上被 “ 展示” 者的面孔，并重新拍摄这些影像。她令我们无法看清他们的面容，试图将隐私的尊严归还给这些曾遭受剥削的人们。

艾哈迈德·福阿德·奥斯曼（Ahmad Fuad Osman）（1969年生于马来西亚）

Recollections of Long Lost Memories《追忆消逝已久的记忆》

2007年

幻灯机及幻灯片

版数3，编号2

艺术家捐赠

新加坡美术馆馆藏

 

一名男子被巧妙地融入了这些棕褐色老照片中。他身着现代服饰，摆出滑稽姿态，以彩色形象置身画面，既显得格格不入，又能与历史场景形成对话。该系列创作于马来西亚庆祝独立50周年之际。艺术家认为此时正是审视马来西亚发展历程的恰当时机，所以挑选了能叙述国家发展历程的场景。当意识到民众已然淡忘诸多历史事件，他开始搜集这批档案照片。一方面，他主张留存记忆，重塑集体记忆；另一方面，他对这些记忆进行数字处理，对正统的历史叙事提出质疑。

廷廷·武利亚（Tintin Wulia）（1972年生于印度尼西亚）

Bali, Foreground of War: A Critical Restaging《巴厘岛，战争的前景：一次批判性重演》

2026年

 

War Is Beyond a Century: Teruna Jaya《战争已逾一个世纪：特鲁纳·贾亚》

2026年

舞蹈讲座

 

Parts of Us That Couldn’t Forgive 《我们心中无法原谅的部分》

纺织品装置（涤纶塔夫绸、刺绣及巴厘普拉达织锦）

 

制作人：托尼·苏吉亚尔塔

制作助理/设计技术员：I·内加·卡里亚纳

设计助理：沙米克·汗

制作人员：耶西·米纳亚蒂·里亚万、I·马德·雷达

新加坡国家美术馆委约创作

 

1943年，纽约现代艺术博物馆（MoMA）举办了展览《战争背景下的巴厘岛：再度占领引发的人类困境》(Bali, Background for War: The Human Problem of Reoccupation)。展览展出人类学家格雷戈里·贝特森与玛格丽特·米德在巴厘岛收集的文物，包括皮影戏偶与雕塑。此次展览首次呈现了盟军对东南亚的解读框架，并将艺术视为文化交流与促进社会理解的重要载体。

廷廷·武利亚 (Tintin Wulia) 着重探讨了这一标志性展览，并追问除战争议程之外，展览还能揭示什么。她在一段将艺术家局限于研究对象和宣传工具的历史中，重新发掘了巴厘岛艺术家的主观能动性。为创作这件装置作品，她参考策展人凯瑟琳·迪齐格 (Kathleen Ditzig) 发表的研究成果，以及新加坡国家美术馆、美国国会图书馆、纽约现代艺术博物馆（MoMA）的档案资料。《艺载》展览开幕时上演了舞蹈讲座《战争已逾一个世纪：特鲁纳·贾亚》(War Is Beyond a Century: Teruna Jaya)，这件装置作品便是该演出的舞台。通过这场表演，武利亚探讨巴厘岛舞蹈作为记忆载体与文化传承媒介的意义。武利亚的重新演绎由三个部分组成：舞蹈讲座、展览历史装置以及纺织物装置。

沈绮颖（1978年生于新加坡）

左侧

Interventions《干预》

2018年至今

玻璃上颜料印刷与箔片

版数3，编号1，另含2张艺术家自留版

新加坡美术馆藏

 

对面

​Time Travels with a Rotten Suitcase​《带着破旧行李箱的时光旅行》

2025年

双频道彩色视频，8分27秒

艺术家藏品

 

对面

Time Travels with a Rotten Suitcase《带着破旧行李箱的时光旅行》

2025年

View-Master立体观景器

艺术家藏品

 

马来亚紧急状态（1948年至1960年）是英国与马来亚共产党之间爆发的一场游击战争。

沈绮颖通过研究，从帝国战争博物馆档案馆、各军团博物馆、在线交易平台及遗产拍卖会中搜集到关于紧急状态的文献资料。她致力于探讨马来亚紧急状态在历史叙事中被排除以及遭选择性解读的问题，并创作一系列作品，揭示档案和史料如何成为塑造历史的政治建构。

在《干预》(Interventions）这件作品中，她将帝国战争博物馆档案中的照片印制在玻璃上，使图像与背面注释同时显现，从而揭示档案的编目方式及其运作机制。

沈绮颖在作品呈现中常挪用殖民时期的成像技术，例如魔灯幻灯片与玻璃底片修图架。在《带着破旧行李箱的时光旅行》(Time Travels with a Rotten Suitcase）中，她重新利用 “View-Master”立体观景器，将马来西亚的照片与马来亚紧急状态时期的档案图像交织呈现。这些作品展示了技术如何影响人们看待和记忆历史的方式。沈绮颖的祖父曾在马来亚紧急状态期间被捕，随后被英国殖民政府驱逐出境。她对祖父行踪的追寻，促使她通过艺术对马来亚紧急状态进行深入审视。

乔什·克莱恩（Josh Kline）（1979年生于美国）

从左至右

Wish Fulfillment 18 (iPhones)

 《愿望成真 18（iPhone）》

Wish Fulfillment 19 (iPhones)

《愿望成真 19（iPhone）》

Wish Fulfillment 20 (iPhones)

《愿望成真 20（iPhone）》

2026年

iPhone（SE）粉末、棉浆与颜料，装裱于艺术家定制画框中：Optium博物馆级亚克力玻璃，松木绷框内衬迪邦板、涂料、四层黑色博物馆级纯棉卡纸，以及日本楮纸铰链

由艺术家及新加坡泰勒版画研究院（STPI）提供

造纸师：阿瓦卢丁·马斯诺尔和泰蒂恩·谭

制作方：STPI、吴添冠和戈登·柯

画框设计：乔什·克莱恩和杰斐逊·钟

画框制作：Q Framing

iPhone 采购与加工：可持续资产管理解决方案（SAMS）私人有限公司

额外 iPhone 加工：理查德·普阿（STPI）

 

Photo Opportunities by the Bay《海湾边的摄影胜地》

2026年

壁纸装置，PVC乙烯基贴纸

由艺术家及STPI提供

摄影：乔什·克莱恩

版式设计：乔什·克莱恩

制片人：凯瑟琳·迪齐格

设计助理：瑞安·何

文件准备：瑞安·何

安装设计：H.A.M Creations

 

iPhone（或任何手机）可以被视为用户生活的档案库。人们每日使用手机，它持续记录、存储并整理着生活中的点滴。

在这件作品中，艺术家将iPhone粉碎并制成纸张，称这种材料已然被 “ 消化”。作品以一幅壁纸装置为背景，壁纸上印有以滨海湾花园标志性的超当代建筑为背景拍摄的樱花图像。iPhone作为纸张的物质性及其作为壁纸的数字内容，重新处理并具象化我们的历史与技术环境。

克莱恩在新加坡泰勒版画研究院的驻留期间创作了这一系列作品，旨在推进造纸与版画技艺的发展。克莱恩在驻留期间处理的其他 “ 被消化” 的材料还包括来自滨海湾花园的植物废料、财务报表、汇款单、戴森吸尘器、比亚迪汽车零部件以及棕榈油。他所审视并重新加工成纸张的这些物件，可被解读为历史材料，记录新加坡当下的时代图景。

藤井光（1976年生于日本）

The Japanese War Art 1946 《 日本战争美术1946年》

2022年至2026年

旧织物、金属构架及视频（单频道，16:9宽高比，彩色,有声[立体声]，时长分别为5分4秒、6分41秒）

新加坡国家美术馆委约创作

 

第二次世界大战期间日本对东南亚的占领，至今仍深植于该地区的集体记忆之中。这一时期，艺术与艺术家也以前所未有的规模被动员，充当成为宣传工具。如今，仍有153幅战争画作留存下来，其中许多大幅作品由日军委托创作的战争画作留存下来，规模宏大。这些作品由东京国立近代美术馆（MoMAT）收藏，构成了一份记录政治与艺术非凡交织的档案。战后，这些画作被美国没收，经多方文化与外交努力，于1970年以无限期借展的形式移交东京国立近代美术馆。此后，这批作品受困于历史责任与国家记忆之间的裂隙，从未完整展出过。

藤井光通过对东京国立近代美术馆馆藏及美国国会图书馆档案的广泛研究，重现了1946年这些画作在东京都美术馆的历史性展览——那也是它们最后一次集体展出。该展览专为美军占领军举办，后者试图确定这些画作的性质——究竟是艺术还是宣传。在藤井的作品中，这些画作虽按原尺寸复刻，却依然 “ 不可见”，其形象只能通过随附的图说来想象。

在该作品此前于东京的展出中，艺术家利用艺术品运输箱的废弃部件，重新演绎了全部 153 幅画作，通过重组这些部件，唤起曾一度风靡全球的美国战后抽象艺术的美学特质。此次在新加坡的再现中，藤井选取了54幅描绘东南亚的画作。他与当地青年紧密合作，对在新加坡收集的、带有日常磨损痕迹的旧布料进行升级再造。他将这些作品的关注点转向了原作中缺失的主体——那些生活因战争而改变的该地区民众。就在这座市政厅会议厅内——1945年日本曾在此向盟军宣布投降——承载着战争遗产的 “ 画作” 重返此地。空间中回荡着一段由档案资料精心构建的美国官员对话，探讨着这些作品既是艺术又是宣传这一难以调和的双重身份。

藤井光是一位跨领域艺术家兼电影制作人，其创作根植于跨越历史的广泛档案研究和实地考察。他运用重演策略来审视知识体系，揭示其中往往隐而不见的权力与政治结构。

扫码查阅东京国立近代美术馆馆藏。

 

本艺术作品由Cloop提供支持

 

制作支持：

新加坡工艺教育学院（中央学院）设计与媒体学院

Valerie Choo

Lim Lay Sie 

Ethan Loh  

Nurhaiza Ayuni

Keegan Chia

Jia Xuan Chua

Nicole Chua

Pauline Lim

Ngoi Qi En

Pin Ru Phua

Genevieve Ong

Raphaela Xavier

Siti Sofeana

Tan Yu Jie

Jerrine Zhou

 

新加坡艺术大学拉萨尔艺术学院

Seehan Aydan Ansel

Lu Yu-Tung

Sun Chia Ni

 

新加坡艺术学院（SOTA）

Hannah Chia Hoe

Nicole Hu Ya Ge

Huang Ruiyi

Ruby Wan Jia Xin

Justin Loke 骆建伟 yang juga dikenali sebagai 贾斯汀 (l. 1979, Singapura)

Art as a Sharp Weapon (Seni sebagai Senjata Tajam)

1940–2026

Batu, kayu dan kaca

Ditauliahkan oleh Galeri Nasional Singapura

 

“Tujuan utama seni tidak pernah terpisah dari isu-isu masyarakat. Oleh itu, ia harus mengalir seiring dengan arus zaman, mencerminkan kebenaran sifat kemanusiaan,” tulis Lim Hak Tai pada tahun 1940, dalam sebuah esei berjudul Art as a Sharp Weapon (Seni sebagai Senjata Tajam). Ketika itu, Lim merupakan pengetua pengasas salah sebuah akademi seni terawal di Singapura, Akademi Seni Halus Nanyang (NAFA). Beliau menyarankan agar seni dan para seniman melibatkan diri dengan masyarakat sebagai agen perubahan, dan bukannya sekadar berkarya secara pasif dalam ruang yang terasing. 

Seniman kontemporari Justin Loke menyahut seruan Lim ini. Beliau memahat kata-kata Lim tersebut secara terbalik, yang hanya boleh dibaca melalui pantulan cermin. Dengan berbuat demikian, Loke memberikan bentuk fizikal yang tersergam indah lagi abadi kepada arkib  teks asal Lim. 

Arca ini pada asalnya ditauliahkan oleh NAFA untuk pameran Made in Singapore pada tahun 2013 yang dikurasikan oleh Wang Ruobing.

Ho Tzu Nyen 何子彥 (l. 1976, Singapura)

The Critical Dictionary of Southeast Asia (CDOSEA) (Kamus Kritikal Asia Tenggara) 

2017– kini

Video, saluran tunggal, HD, hitam-putih dan berwarna serta bunyi (lima saluran), komputer, sistem penyuntingan algoritma dan lampu LED, gelung tanpa henti

Koleksi Muzium Seni Singapura

 

The Critical Dictionary of Southeast Asia (CDOSEA) (Kamus Kritikal Asia Tenggara) mengemukakan soalan: Apakah yang membentuk penyatuan Asia Tenggara, sebuah rantau yang tidak pernah disatukan oleh bahasa, agama atau kuasa politik? CDOSEA mencadangkan 26 istilah—satu untuk setiap huruf dalam abjad Inggeris/Latin. Setiap istilah merupakan satu konsep yang menawarkan perantaraan untuk penelaahan secara spekulatif tentang sejarah yang rumit serta trajektori masa depan Asia Tenggara, sekaligus sebagai sebuah rantau dan konsep.

Dihoskan secara dalam talian di cdosea.org, CDOSEA mengandungi pangkalan data teks, muzik, dan imej yang dikumpul oleh Ho daripada internet selama beberapa tahun. Ia boleh dibaca sebagai arkib artis generatif yang memanfaatkan data berasaskan web. Bagi setiap persembahan atau pembentangan CDOSEA, satu algoritma akan menyusun satu lagi kombinasi unik daripada arkib tersebut.

Simryn Gill (l. 1959, Singapura)

Hutan

1996–1998

Cetakan foto gelatin perak

Siri 16, nombor 6 daripada 15 naskhah

Koleksi Muzium Seni Singapura

 

Gambar-gambar ini merakamkan celahan sementara Simryn Gill dalam persekitaran semula jadi. Cebisan teks ditampalkan pada pokok dan seni bina hingga menyerupai akar yang memanjat dan dedaun yang menjalar. Halaman-halaman tersebut, yang dikoyakkan daripada buku-buku klasik dalam simpanan arkib kolonial, menceritakan kisah rakyat dan legenda yang sering berlatarbelakangkan kawasan hutan. Gill menggambarkan tindakannya bagai “membawa kata-kata bercetak ke akarnya,” yakni mengembalikan teks-teks ke tempat yang digambarkannya. Kertas, yang merupakan medium asas arkib, dikembalikan kepada asal-usul bahan fizikalnya.

Charles Lim Yi Yong 林育荣 (l. 1973, Singapura), Lim Yeong Chun (Yonk) (l. 1978, Singapura)

Untitled (Counter-Strike HDB Map)​ (Tanpa Tajuk (Peta HDB Counter-Strike))

2001, dihasilkan semula pada tahun 2026

Permainan berbilang pemain

Berdasarkan fail daripada Yonk dan Team Fragnetics

Dipulihkan oleh Studio Seni & Teknologi Padimai

Paparan pameran disokong oleh Razer Inc.

 

Dalam pameran bersejarah Cyberarts: Intersections of Art and Technology (2001) (Seni Siber: Persilangan antara Seni dan Teknologi), Charles Lim (gelaran dalam talian “Deadfish”) mempersembahkan sebuah pemasangan 'mods' (pengubahsuaian) bagi Counter-Strike, sebuah permainan berbilang pemain dalam talian. Mods, atau tampalan permainan (game patches) ini dihasilkan oleh Charles dan para pemain Singapura, iaitu Yonk, Miso_Soup dan Team Fragnetics. 

Tindakan membawa komuniti dalam talian ini ke Muzium Seni Singapura pada tahun 2001 boleh ditafsirkan sebagai usaha memposisikan mods ini sebagai karya seni sedia ada. Dalam kerjasama dengan Charles ini, Yonk (pengasas bersama Geek Culture yang terkenal dengan peta Singapura ciptaannya untuk Counter-Strike) telah menampilkan sebuah kawasan perumahan Lembaga Pembangunan dan Perumahan (HDB) secara maya. 

Kenangan Yonk semasa membangunkan peta tersebut serta pengalaman bermain Counter-Strike berpunca daripada tempoh Perkhidmatan Negara beliau dan era awal ekonomi digital Singapura. Charles turut mengemas kinikan pek bunyi (sound pack) untuk pemasangan seni ini pada tahun 2001 berdasarkan bahasa-bahasa tempatan Singapura.

Karya seni ini telah dapat direalisasikan menerusi arkib komuniti dalam talian, di mana sebahagiannya telah diselenggarakan oleh Team Fragnetics. Sisa-sisa peta dan versi sumber terbuka Counter-Strike telah digerakkan oleh Studio Seni & Teknologi Padimai untuk memulihara dan mengarkibkan karya seni digital yang penting ini. 

Versi khas bagi karya seni ini telah dihasilkan secara eksklusif untuk Art Remembers (Seni Mengingati). Berbeza dengan versi tahun 2001 yang boleh diakses secara dalam talian, versi ini mensimulasikan pengalaman karya asal dan hanya boleh dimainkan di pameran ini sahaja. Para pengunjung mengambil peranan sebagai pasukan pembanteras pengganas, iaitu pegawai penguatkuasa undang-undang tempatan, untuk bertanding menentang komputer atau bot.

______

Orang ramai digalakkan untuk berinteraksi dengan karya seni ini melalui cara berikut:

1. Semasa bermain, renungkanlah kepentingan agensi penguatkuasaan undang-undang tempatan kepada pertahanan negara kita. Pegawai pembanteras pengganas daripada agensi penguatkuasaan undang-undang tempatan kita memainkan peranan kritikal dalam mempertahankan tanah air dan orang tersayang kita. Memastikan SGSecure Bermula Dengan Kita.
2. Terokailah pelbagai pilihan bahasa dan hargailah kepelbagaian budaya Singapura dalam talian! Kepelbagaian Kita, Kekuatan Kita.
3. Dan, sila ingat—Budi Bahasa itu Percuma. Budi Bahasa untuk Anda dan Saya.

Margaret Tan 陈爱华 (l. 1970, Singapura)

Virtual Bodies in Reality (Badan Maya dalam Realiti)

2001

Pemasangan seni interaktif

Koleksi artis

Dipulihkan oleh Studio Seni & Teknologi Padimai

Disokong oleh Vignesh Sundaresan (Metakovan)

 

Virtual Bodies in Reality (Badan Maya dalam Realiti) melibatkan perwakilan tubuh lelaki dan wanita daripada Visible Human Project (Projek Manusia Terlihat), sebuah projek yang dimulakan di Amerika Syarikat pada tahun 1986. Dalam projek ini, dua mayat telah dipotong secara sistematik, diimbas, ditukar menjadi fail data komputer dan dibentuk semula untuk menghasilkan dua jasad maya bagi penyelidikan saintifik. Pada hakikatnya, projek tersebut telah menghasilkan arkib digital sistematik bagi tubuh manusia.

Para pengamat dijemput untuk berinteraksi dengan mendaftar nama, umur dan jantina mereka serta menggunakan tetikus untuk memilih bahagian pada mana-mana jasad maya untuk “menyebabkan” lebam atau “menyembuhkan” luka. “Tetikus,” iaitu satu teknologi yang dibangunkan daripada sistem penjejakan optik awal dan pemilihan sasaran awal semasa Perang Dunia Kedua dan sebelum Perang Korea, merupakan sebahagian penting daripada pemasangan ini. Dengan menggunakan tetikus untuk menyebabkan kemudaratan secara digital, adakah kita merasa bertanggungjawab?

Pembangunan karya seni ini merupakan sebahagian daripada program residensi seniman dalam Inisiatif Penyelidikan Cyberarts/Cyberculture (CCRI) di Program Sarjana Universiti, Universiti Nasional Singapura (NUS), dan telah dipersembahkan di pameran Cyberarts pada tahun 2001. Penggunaan Visible Human Project (Projek Manusia Terlihat), sebuah projek digital oleh Tan yang mencerminkan bagaimana seniman memanfaatkan data institusi.

Sebagai sebahagian daripada usaha pemulihan projek ini, seniman berkenaan bersama Studio Seni & Teknologi Padimai sedang meneroka bentuk baharu pengarkiban data sebagai rekod sejarah. Maklum balas tanpa nama yang dimasukkan ke dalam program ini disimpan sebagai sebahagian daripada arkib digital yang kian berkembang bagi sejarah pameran karya seni tersebut.

Ho Rui An 何锐安 (l. 1990, Singapura)

Fuelling Apocalypse (Mencetuskan Kiamat)

2024–2025

Cetakan digital pada kertas dipasang pada aluminium dibond dengan kaca akrilik anti-pantulan

Pinjaman daripada Yayasan Longlati

 

Siri ini merupakan sebahagian daripada penerokaan Ho Rui An terhadap sejarah industri petrokimia Singapura yang kurang dikenali. Industri ini mengalami letupan pada tahun 1960-an dan 1970-an berikutan kilang penapisan minyak yang membekalkan keperluan tenaga yang makin bertambah bagi kedua-dua pihak dalam Perang Vietnam. Bekerjasama dengan pengaturcara dari Thailand bernama Poom, Ho melatih satu model AI menggunakan imej-imej daripada filem Apocalypse Now (1979) arahan Francis Ford Coppola. Ho kemudiannya menggunakan halaman-halaman aripada buku Louis Wesseling, Fuelling the War: Revealing an Oil Company’s Role in Vietnam (2020) sebagai inspirasi untuk menghasilkan pemandangan yang dipamerkan di sini. Kaedah penghasilan karya Ho merujuk kepada amalan industri minyak: umpamanya minyak yang digabungkan daripada pelbagai sumber, proses AI generatif dalam menggabungkan dan menghasilkan imej-imej ini daripada pangkalan data adalah serupa.

Menurut kata-kata Ho sendiri, “pembelajaran mesin melibatkan tafsiran semula data latihan sebagai taburan rawak gangguan digital, yang kemudiannya diagihkan semula untuk menghasilkan imej ‘asal’ di mana tiada kesan nyata daripada data latihan tersebut yang boleh dikesan.” Sebagai imej pertama oleh seorang seniman Singapura yang menyentuh tentang keterikatan pembangunan Singapura dalam Perang Vietnam, karya-karya seni ini menggambarkan betapa sukarnya untuk menjejak dan merakam lipatan sejarah secara tepat. Ketiga-tiga cetakan ini telah dipersembahkan dalam pameran solo pertama Ho di Singapura, Post-Production Fever, pada tahun 2025.

Ismail Zain (l. 1930, Malaysia; m. 1991, Malaysia)

Dari kiri ke kanan

Lalat Makan Hati Siti Mastura

Edisi 15, Nombor 1

 

Mata Berhijab (The Eye Has a Veil)

Nombor 7 daripada edisi 15

 

Fantom (Phantom)

Nombor 2 daripada edisi 15

 

Bruce Springsteen

Nombor 1 daripada edisi 15

 

1988

Cetakan digital pada kertas

Dalam koleksi Muzium Seni Negara Singapura

 

Melalui penghasilan kolaj daripada komputer Macintosh beliau, Ismail Zain mengumpul dan menyandingkan imej-imej visual yang dipetik daripada media massa untuk membuka perspektif pemerhatian baharu, dengan menggunakan pelbagai imej yang rencam  termasuk penyanyi pop Bruce Springsteen, jet pejuang Amerika, dan tumbuh-tumbuhan tempatan.

Ismail Zain telah disanjung sebagai pelopor seni media baharu di Malaysia. Karya beliau menjangkakan cara seniman kontemporari memanfaatkan internet sebagai arkib komuniti terbuka bagi sejarah manusia.

Vanghoua Anthony Vue (l. 1988, Australia)

Dari kiri ke kanan

Fading Marks:

Lima Site 98 (Kesan yang Kian Pudar: Tapak Lima 98)

2016

Minyak pada kayu

Koleksi Muzium Seni Singapura

 

Fading Marks:

May 1975

(Kesan yang Kian Pudar: Mei 1975)

2016

Minyak pada kayu

Koleksi Muzium Seni Singapura

 

Fading Marks Series

(Siri Kesan yang Kian Pudar) Tanpa Tajuk #1, #9, #2, #19, #8, #15, #30, #44, #5, #16, #40, #28, #42, #4, #36, #12, #48, #21, #33, #3, #38, #41, #10 dan #24

2015

Minyak pada  kayu

Koleksi Muzium Seni Singapura dan koleksi seniman



Dalam siri imej separa abstrak dan penuh misteri ini, Vanghoua Anthony Vue mengetengahkan warisan konflik yang kurang diketahui di Laos yang dikenali sebagai “perang rahsia,” iaitu sebahagian daripada Perang Vietnam (Perang Indochina Kedua, 1955–1975). Semasa membesar di Australia, Vue mengetahui tentang konflik ini daripada bapanya yang kerap berkongsi pengalaman era perang beliau dengan keluarganya menggunakan dokumentari televisyen Hmong sebagai rujukan. Dokumentari tersebut menghimpunkan rakaman arkib dan gambar-gambar langka tentang aktiviti Amerika Syarikat di Laos.

Dalam karya-karya Vue, imej arkib berbintik daripada dokumentari bercampur baur dengan ingatan masa kecil beliau sendiri. Karya-karya ini mencerminkan sifat ingatan yang cepat hilang dan samar, serta kekurangan arkib yang tersedia dan pengiktirafan awam terhadap konflik ini. Di sini, amalan seni menjadi dokumen yang memberi daya kuasa untuk merekodkan sejarah-sejarah yang tersembunyi.

Krack! (ditubuhkan pada 2013, Indonesia)

Tanah Impian

2014

Skrin sutera pada kertas

Koleksi Muzium Seni Singapura

 

Krack! ialah sebuah kolektif cetakan yang berpusat di Yogyakarta yang meneroka alternatif kepada arkib budaya cetak, bagi melihat bagaimana budaya cetak massa telah terlepas daripada perhatian sejarah utama negara. Mereka menegaskan: “Arkib sejarah tidak jatuh dari langit, dan ia bukannya dokumen yang kaku atau dingin. Arkib menuntut persoalan dan pembacaan semula, bukan untuk mengejar kebenaran mutlak, tetapi untuk kekal peka terhadap pemopolitikan sejarah dan bagaimana kita meletakkan diri kita di dalamnya.”

Tanah Impian adalah satu siri cetakan yberdasarkan imejan yang dipetik daripada budaya popular Indonesia merangkumi tempoh 100 tahun. Projek ini digagaskan pada tahun 2014, iaitu tahun pilihan raya di Indonesia ketika retorik nasionalis menguasai kesedaran awam. Krack! meneliti sejumlah besar bahan penyelidikan dan arkib, sebelum akhirnya memilih 24 imej yang mewakili ‘Impian Indonesia’ yang berlegar di sekitar perubahan definisi 'Negara’. Daripada propaganda politik hinggalah iklan, komik, poster filem dan majalah, imej-imej ini, yang dibina semula dan dibayangkan semula oleh kolektif seniman tersebut, merakamkan aspirasi, hasrat dan identiti Indonesia yang terus berkembang, serta bagaimana Indonesia ditanggapi dan digambarkan menerusi pandangan mata 'Barat'.

Krack! (ditubuhkan pada 2013, Indonesia)

Mendjelang Hari Gemilang

2024–2026

Cetakan langsung pelbagai warna pada kertas, pelekat gandum, sepanduk kain dan video (saluran tunggal, nisbah aspek 9:16, warna dan bunyi [stereo], 2 min 35 saat)

Ditauliahkan oleh Galeri Nasional Singapura

Persembahan muzik oleh Sangkakala dan Sharing Tone

Imej sepanduk diperoleh daripada Beeldbank WO2 – NIOD

 

Mendjelang Hari Gemilang adalah berdasarkan arkib dan imejan yang berkaitan dengan Penjajahan Jepun di Indonesia, semasa Perang Dunia Kedua. Tajuk karya ini diambil daripada sebuah cerpen anti-penjajahan karya wartawan Soetomo Djauhar Arifin, yang diterbitkan dalam majalah propaganda tajaan Jepun, Djawa Baroe (Jawa Baru) pada tahun 1943. Mural imersif ini mengolah semula imejan perang Rusia-Jepun secara satira oleh artis ukiyo-e, Kobayashi Kiyochika. Halaman-halaman daripada Djawa Baroe ditampal di seluruh tentakel sotong untuk mencerminkan tiga babak naratif Penjajahan Jepun: kejayaan, pertahanan dan kehancuran. Secara keseluruhannya, karya ini menekankan bagaimana retorik propaganda mengobarkan semangat kolektif sambil meredam kebebasan. Penggunaan warna merah dan putih yang menjolok mata membangkitkan ingatan kepada bendera kebangsaan Jepun dan Indonesia serta bahasa grafik pada sepanduk propaganda Jepun yang mengiringi karya ini.

Sebuah video yang menampilkan kumpulan heavy metal dan orkestra bertali belia dari Yogyakarta dipaparkan berlatarkan lukisan mural tersebut. Para pemuzik itu memainkan semula gubahan muzik Poelang (Pulang) oleh seorang komposer Indonesia, yang asalnya diterbitkan dalam Djawa Baroe. Persembahan mereka mengaktifkan arkib tersebut melalui jasad dan bunyi, sekali gus merungkaikan lapisan ingatan sejarah dan membukanya kepada pengimaginasian semula secara kolektif yang radikal bersama komuniti setempat.

Robert Zhao Renhui 赵仁辉 (l. 1983, Singapura)

The Fish Does Not Know the War Is Over (Ikan Tidak Tahu Perang Telah Tamat)

2025

Cetakan inkjet pada kertas dan video (dua saluran, 4K, nisbah aspek 2:1, hitam putih dan bunyi, 13 minit)

Ditauliahkan oleh Galeri Nasional Singapura

 

The Fish Does Not Know the War Is Over (Ikan Tidak Tahu Perang Telah Tamat) mengisahkan cerita ikan tilapia di Singapura semasa Penjajahan Jepun dalam Perang Dunia Kedua, ketika Jepun memperkenalkan tilapia ke dalam saluran air di pulau itu sebagai sumber makanan yang boleh dipercayai. Diiktiraf atas nilainya, anak tilapia hidup diseludup ke Taiwan sejurus selepas perang berakhir dan mencapai kejayaan komersial dengan nama baharu, wuguo yu, dianggap sebagai ‘khazanah negara’. Selain Taiwan, Asia Tenggara kini merupakan antara pengeluar utama tilapia di dunia.

Nasib ikan tilapia di Taiwan berbeza dengan di Singapura, di mana ia liar dan wujud di saluran air bandar negara itu—longkang, terusan dan takungan air—membiak subur di pinggiran persekitarannya yang diuruskan, sambil menyesuaikan diri di dalam ekologi yang sebahagian besarnya mengabaikannya.

Bagi seniman tersebut, “kedua-dua naratif ini merungkaikan dualiti ekologi dan budaya ikan tilapia—iaitu sebagai ikhtiar hidup bandar yang tidak dikawal dan juga komoditi kebangsaan yang diinstitusikan. Projek ini menyelidik tema-tema berkaitan rasa memiliki, kewarganegaraan dan naturalisasi merentasi spesies dan negara, sambil menonjolkan bagaimana sejarah empayar dan penghijrahan terus membentuk landskap ekologi dan sosial.”

Vandy Rattana (l. 1980, Kemboja)

Bomb Ponds (Kolam Bom)

2009

Cetakan Digital C pada kertas

Koleksi Muzium Seni Singapura

 

Kolam-kolam yang tenang dan dikelilingi oleh tumbuh-tumbuhan subur ini menaburi kawasan luar bandar Kemboja. Penampilannya yang indah ini menyembunyikan kekejaman di sebalik pembentukannya—mereka merupakan kawah yang dihasilkan oleh serangan udara Amerika Syarikat semasa Perang Vietnam (Perang Indochina Kedua, 1955–1975) dan dikenali oleh penduduk tempatan sebagai “kolam bom” dalam bahasa Khmer. Walaupun Kemboja mengisytiharkan yang ia neutral dari segi politik, negara tersebut telah diheret ke dalam konflik yang turut melanda negara-negara jiran. Dianggarkan sebanyak 2,756,941 tan bom telah digugurkan oleh AS antara tahun 1964 hingga 1973, satu angka yang hanya diakui secara terbuka pada tahun 2000. Sesetengah pihak mendakwa bahawa jumlah kematian yang teruk itu berkemungkinan menyumbang kepada radikalisasi dan kebangkitan Khmer Rouge kemudiannya. Dalam siri ini, dokumentasi Rattana merakamkan bagaimana alam semula jadi telah menjadi satu arkib sejarah, membawa parut pengalaman zaman perang Kemboja walaupun ia tidak diakui dalam sumber-sumber rasmi.

Stephanie Syjuco (l. 1974, Filipina)

Block Out the Sun (Menghalang Cahaya Matahari)

2019

Cetakan pigmen pada aluminium

Nombor 1 daripada edisi 3 ditambah 2 cetakan seniman

Koleksi Muzium Seni Singapura

 

Pada tahun 1904, lebih daripada 1,200 orang Filipina telah dibawa ke Amerika Syarikat dan dipamerkan di Pesta Dunia St. Louis di dalam sebuah kampung olok-olok. Mengikut kata-kata seniman tersebut, ia seolah-olah sebuah ‘zoo manusia’ yang hidup. Pada waktu itu, Filipina merupakan koloni baharu yang diperoleh oleh Amerika Syarikat, dan pameran budaya tersebut berfungsi sebagai hiburan sekali gus propaganda etnografi untuk penonton Amerika, lalu mengukuhkan stereotaip serta dinamik kuasa.

Dengan mengambil gambar-gambar daripada arkib Pesta Dunia, Stephanie Syjuco menentang naratif penaklukan dan pengawalan pesta itu. Menggunakan tangannya sendiri, beliau menutup wajah insan-insan yang “dipamerkan” di pesta berkenaan lalu merakam semula gambar mereka. Dengan menghalang keupayaan kita untuk melihat wajah mereka, beliau cuba mengembalikan martabat privasi kepada insan-insan yang dieksploitasi ini.

Ahmad Fuad Osman (l. 1969, Malaysia)

Recollections of Long Lost Memories (Kenangan Memori yang Lama Hilang)

2007

Projektor slaid dengan slaid

Nombor 2 daripada edisi 3

Hadiah daripada seniman

Koleksi Muzium Seni Singapura

 

Seorang lelaki telah diselitkan dengan bijak ke dalam gambar-gambar berona sepia dari zaman dahulu. Kelihatan berwarna dengan pakaian masa kini dan gaksi yang mencuit hati, beliau kelihatan agak janggal, tetapi pada masa yang sama seolah-olah sedang berdialog dengan latar sejarah tersebut. Siri ini dihasilkan pada tahun Malaysia meraikan ulang tahun kemerdekaannya yang ke-50. Seniman itu menyedari bahawa ini adalah masa yang sesuai untuk meneliti kemajuan Malaysia, lalu memilih adegan-adegan yang menceritakan pembangunan negara. Beliau mengumpul gambar-gambar arkib ini setelah menyedari bahawa peristiwa sejarah semakin dilupakan oleh masyarakat. Di satu pihak, beliau menggesa agar kenangan kolektif ini terus diingati dan dipulihkan. Di pihak lain pula, manipulasi digital beliau terhadap ingatan tersebut mempertikaikan naratif sejarah yang diterima umum.

Tintin Wulia (l. 1972, Indonesia)

Bali, Foreground of War: A Critical Restaging (Bali, Latar Depan Perang: Pemulihan Semula Kritikal)

2026

 

War Is Beyond a Century: Teruna Jaya

(Perang Melebihi Satu Abad: Teruna Jaya)

2026

Ceramah Tari

 

Parts of Us That Couldn’t Forgive

(Bahagian Diri Kita Yang Tidak Boleh Memaafkan)

Instalasi Tekstil (tafetta poliester, sulaman dan Prada Bali)

 

Penerbit: Tony Sugiarta

Pembantu Pengeluaran/ Juruteknik Reka Bentuk: I Nengah Kariana

Pembantu Reka Bentuk: Shamik Khan

Pembina: Yessy Minayathi Riawan, I Made Redha

Ditauliahkan oleh Galeri Nasional Singapura

 

Pada tahun 1943, Muzium Seni Moden (MoMA), New York, telah menganjurkan pameran Bali, Background for War: The Human Problem of Reoccupation. Pameran tersebut menampilkan bahan-bahan artifak yang dikumpul oleh ahli antropologi Gregory Bateson dan Margaret Mead dari Bali, seperti wayang kulit dan arca. Pameran ini mengemukakan kerangka awal bagi  Asia Tenggara oleh kuasa-kuasa Bersekutu, serta meletakkan seni sebagai bahan penting bagi pertukaran budaya dan pemupukan persefahaman sosial.

Tintin Wulia menyoroti pameran bersejarah ini, sambil mempersoalkan apa yang boleh dirungkai selain dari agenda perang tersebut. Beliau telah mengembalikan agensi seniman Bali dalam sejarah yang sebelum ini mengehadkan peranan seniman sebagai objek kajian dan alat propaganda. Bagi menghasilkan pemasangan seni ini, beliau telah memanfaatkan penyelidikan yang diterbitkan oleh kurator Kathleen Ditzig serta bahan-bahan arkib dari Galeri Nasional Singapura, Perpustakaan Kongres dan MoMA. Pemasangan seni ini menjadi pentas untuk ceramah tari, War Is Beyond a Century: Teruna Jaya (Perang Melebihi Satu Abad: Teruna Jaya) yang telah berlangsung semasa majlis pembukaan Art Remembers (Seni Mengingati). Melalui persembahan tersebut, Wulia mempersoalkan tarian Bali sebagai medium ingatan dan penyebaran budaya. Pengolahan semula oleh Wulia ini merangkumi tiga bahagian: ceramah tari, pemasangan seni sejarah pameran dan pemasangan seni tekstil.

Sim Chi Yin 沈绮颖 (l. 1978, Singapura)

Kiri

Interventions (Intervensi)

 

2018–kini

Cetakan pigmen dan foil pada kaca

Nombor 1 daripada edisi 3 plus 2 bukti artis

Koleksi Muzium Seni Singapura

 

Bertentangan

Time Travels with a Rotten Suitcase (Pengembaraan Rentas Masa dengan Beg Pakaian Reput)

2025

Video dwi-saluran, berwarna, 8 min 27 saat

Koleksi seniman

 

Bertentangan

Time Travels with a Rotten Suitcase (Pengembaraan Rentas Masa dengan Beg Pakaian Reput)

2025

Stereoskop View-Master

Koleksi seniman

 

Darurat Tanah Melayu (1948–1960) merupakan perang gerila yang tercetus antara pihak British dan Parti Komunis Malaya. Penyelidikan Sim telah mengembalikan dokumentasi berkenaan Darurat ini daripada arkib Muzium Perang Imperial, muzium-muzium rejimen, pasaran dalam talian dan lelongan harta pusaka. Beliau berhadapan dengan isu pengecualian Darurat daripada sejarah dan penafsiran secara selektif, menghasilkan karya-karya yang mendedahkan bagaimana arkib dan catatan sejarah boleh menjadi binaan politik yang membentuk sejarah.

Dalam Interventions (Intervensi), gambar-gambar daripada arkib Muzium Perang Imperial dicetak pada kaca sehingga imej dan catatan pada halaman sebelah belakang dapat dilihat secara serentak, sekali gus menampakkan proses pengindeksan serta pengendalian arkib tersebut.

Dalam persembahannya, Sim kerap menggunakan teknologi pengimejan kolonial, seperti slaid lentera dan pemegang negatif kaca untuk pembetulan semula foto. Dalam Time Travels with a Rotten Suitcase (Pengembaraan Rentas Masa dengan Beg Pakaian Reput), beliau menggunakan semula stereoskop View-Master untuk menghimpunkan gambar-gambar Malaysia yang diselang-selikan dengan imej arkib daripada zaman Darurat Tanah Melayu. Karya ini menunjukkan bagaimana teknologi turut mempengaruhi cara sejarah dilihat dan diingati. Datuk Sim pernah ditangkap semasa Darurat Tanah Melayu dan kemudiannya diusir oleh kerajaan kolonial British. Pencarian jejak datuknya inilah yang mencetuskan persoalan serta penerokaan beliau terhadap Darurat Tanah Melayu melalui seni.

Josh Kline (l. 1979, Amerika Syarikat)

Dari kiri ke kanan

Wish Fulfillment 18 (iPhones)

Wish Fulfillment 19 (iPhones)

Wish Fulfillment 20 (iPhones)

Pemenuhan Hajat 18 (iPhone)

Pemenuhan Hajat 19 (iPhone)

Pemenuhan Hajat 20 (iPhone)

2026

Serbuk iPhone (SE), pulpa kapas dan pigmen dalam bingkai seniman: Pelapisan akrilik muzium Optium, bingkai kayu pain bertelulang Dibond, cat, papan kain muzium hitam 4-lapis, dan engsel kertas mulberi kozo Jepun

Ihsan seniman dan Singapore Tyler Print Institute (STPI)

Pembuat kertas: Awaluddin Masnor dan Taitien Tan

Penerbit: STPI, Oh Thiam Guan, dan Gordon Koh

Reka Bentuk Bingkai: Josh Kline dan Jefferson Jong

Pembinaan Bingkai: Q Framing

Sumber dan Pemprosesan iPhone: Sustainable Asset Management Solutions (SAMS) Pte Ltd

Pemprosesan iPhone Tambahan: Richard Phua (STPI)

 

Peluang Bergambar di Teluk

2026

Pemasangan kertas dinding, pelekat vinil PVC

Ihsan seniman dan Foto STPI: Josh Kline

Susun atur: Josh Kline

Penerbit: Kathleen Ditzig

Bantuan Reka Bentuk: Ryan Ho

Penyediaan Fail: Ryan Ho

Reka Bentuk Pemasangan: H.A.M Creations

 

Sebuah iPhone (atau mana-mana telefon bimbit) boleh dianggap sebagai arkib kehidupan penggunanya. Digunakan setiap hari, ia sentiasa merakam, menyimpan dan menyusun aktiviti harian kehidupan.

Dalam karya ini, seniman telah menghancurkan iPhone dan membentuknya semula menjadi kertas, dengan menggambarkan seolah-olah bahan ini telah “dicernakan.” Dipamerkan berlatarkan pemasangan kertas dinding yang mengandungi imej bunga sakura yang difoto berlatarbelakangkan seni bina ikonik dan sangat kontemporari Gardens by the Bay, sifat fizikal iPhone sebagai kertas dan kandungan digitalnya sebagai kertas dinding memproses semula dan memanifestasikan persekitaran sejarah dan teknologi kita.

Kline membangunkan siri ini semasa menjalani tempoh residensi dengan Singapore Tyler Print Institute, yang bertujuan untuk memajukan teknik pembuatan kertas dan cetakan. Bahan-bahan lain yang “tercerna” yang Kline gunakan sepanjang tempoh residensinya termasuk sisa tumbuhan dari Gardens by the Bay, penyata kewangan, borang kiriman wang, pembersih vakum Dyson, komponen kereta BYD dan minyak kelapa sawit. Objek-objek yang dipertimbangkan dan diproses semula sebagai kertas oleh beliau boleh ditafsirkan sebagai bahan sejarah, iaitu sebuah kronik tentang detik kontemporari kita di Singapura.

Fujii Hikaru 藤井光 (l. 1976, Jepun)

The Japanese War Art 1946 (Seni Perang Jepun 1946)

日本の戦争美術 1946  

2022–2026 

Fabrik terpakai, struktur logam dan video (saluran tunggal, nisbah aspek 16:9, warna dan bunyi [stereo], 5 min 4 saat dan 6 min 41 saat) 

Ditauliahkan oleh Galeri Nasional Singapura

 

Penjajahan Jepun di Asia Tenggara semasa Perang Dunia Kedua masih kekal dalam ingatan kolektif rantau ini. Ini juga merupakan suatu tempoh apabila seni dan para seniman digerakkan pada skala yang belum pernah berlaku sebagai instrumen propaganda. Hari ini, sebanyak 153 lukisan perang, banyak daripadanya berukuran sangat besar yang dipesan oleh tentera Jepun, masih wujud. Disimpan dalam koleksi Muzium Seni Moden Nasional, Tokyo (MoMAT), lukisan-lukisan ini membentuk satu arkib bagi keterlibatan luar biasa antara politik dan seni. Karya-karya tersebut telah dirampas oleh Amerika Syarikat selepas perang, dan dikembalikan kepada MoMAT atas pinjaman tanpa tempoh tetap pada tahun 1970, susulan usaha kebudayaan dan diplomatik. Sejak itu, karya-karya tersebut tidak pernah dipamerkan sepenuhnya, terperangkap antara tanggungjawab sejarah dan ingatan nasional.

Berdasarkan penyelidikan mendalam terhadap koleksi MoMAT dan arkib Perpustakaan Kongres AS, Fujii Hikaru sekali lagi mengadakan pameran bersejarah lukisan-lukisan ini pada tahun 1946 di Muzium Seni Metropolitan Tokyo, apabila mereka dipamerkan bersama buat kali terakhir. Pameran tersebut dianjurkan secara eksklusif untuk Angkatan Tentera Penjajahan AS yang ingin menentukan sifat lukisan-lukisan tersebut, sama ada ia merupakan karya seni atau propaganda. Dalam karya Fujii, walaupun lukisan-lukisan itu itu dihasilkan semula mengikut saiz asal, ia tetap tidak kelihatan dan imejnya hanya boleh dibayangkan melalui kapsyen yang disertakan.

Dalam persembahan karya ini sebelumnya di Tokyo, seniman telah menghasilkan semula kesemua 153 lukisan dengan menggunakan bahagian buangan kotak logistik seni, sekali gus mereka bentuknya bagi membangkitkan estetik keabstrakan pasca-perang Amerika yang pernah mendominasi dunia. Bagi persembahan semula di Singapura ini, Fujii memilih 54 lukisan yang menggambarkan Asia Tenggara. Bekerjasama rapat dengan belia tempatan, beliau mengitar semula fabrik terpakai yang dikumpul di Singapura, yang mana setiap satunya membawa kesan pemakaian harian. Beliau menyalurkan karya-karya ini kepada subjek yang tiada dalam lukisan asal—iaitu rakyat di rantau ini yang kehidupannya dibentuk oleh perang. Di dalam ruang Dewan Bandaraya ini sendiri, di mana pihak Jepun mengisytiharkan penyerahan kalah mereka kepada Tentera Bersekutu pada tahun 1945, “lukisan-lukisan” yang membawa warisan perang ini kembali tampil semula. Bergema di dalam ruang ini ialah dialog antara pegawai AS, yang disusun dengan teliti daripada sumber-sumber arkib, yang berdepan dengan status karya-karya ini yang tidak dapat diselesaikan sebagai seni dan propaganda.

Fujii Hikaru ialah seorang seniman pelbagai disiplin dan pembuat filem yang amalan seninya berteraskan penyelidikan arkib dan kajian lapangan yang mendalam merentasi lipatan sejarah. Beliau menggunakan strategi penghasilan semula untuk menguji sistem pengetahuan, sekali gus mendedahkan struktur kuasa dan politik yang kerap tidak kelihatan. 

Imbas untuk mencari koleksi MoMAT.

 

Karya seni disokong oleh Cloop

 

Sokongan penerbitan oleh

Sekolah Reka Bentuk & Media, ITE Kolej Central

Valerie Choo

Lim Lay Sie 

Ethan Loh  

Nurhaiza Ayuni

Keegan Chia

Jia Xuan Chua

Nicole Chua

Pauline Lim

Ngoi Qi En

Pin Ru Phua

Genevieve Ong

Raphaela Xavier

Siti Sofeana

Tan Yu Jie

Jerrine Zhou

 

Kolej Seni LASALLE, Universiti Seni Singapura

Seehan Aydan Ansel

Lu Yu-Tung

Sun Chia Ni

 

Sekolah Seni, Singapura (SOTA)

Hannah Chia Hoe

Nicole Hu Ya Ge

Huang Ruiyi

Ruby Wan Jia Xin

ஜஸ்டின் லோக் 骆建伟) அவர்கள் 贾斯汀 என்றும் அழைக்கப்படுகிறார் (பிறப்பு: 1979, சிங்கப்பூர்)

கலை - ஒரு கூர்மையான ஆயுதம்

1940–2026

கல், மரம் மற்றும் கண்ணாடி

சிங்கப்பூர் தேசிய கலைக்கூடத்தால் உருவாக்கப் பணிக்கப்பட்டது

 

1940-இல், லிம் ஹக் தாய் தனது "கலை - ஒரு கூர்மையான ஆயுதம்" என்ற கட்டுரையில் இவ்வாறு எழுதினார்: "கலையின் இறுதி நோக்கம் ஒருபோதும் சமூகப் பிரச்சினைகளுக்கு அப்பாற்பட்டதாக இருக்கக்கூடாது. எனவே, அது காலத்தின் ஓட்டத்தோடு இணைந்து பயணித்து, மனிதகுலத்தின் அறநெறியைப் பிரதிபலிக்க வேண்டும்." அக்காலத்தில், சிங்கப்பூரின் ஆரம்பகால கலைக் கல்வி நிறுவனங்களில் ஒன்றான 'நன்யாங் நுண்கலைக் கழகத்தின்' (NAFA) நிறுவன முதல்வராக அவர் திகழ்ந்தார். கலைஞர்களும் கலையும் தங்கள் காலத்தின் பிரச்சினைகள் மற்றும் கவலைகளிலிருந்து விலகி அல்லது செயலற்ற நிலையில் இருப்பதற்குப் பதிலாக, சமூகத்துடன் தீவிரமாக இணைந்து செயல்படவும், சமூக மாற்றத்திற்குப் பங்களிக்கவும் வேண்டும் என்று அவர் தனது எழுத்துக்களின் வாயிலாக வலியுறுத்தினார்.

மாற்றம் மற்றும் செயல்பாட்டிற்கான லிம் அவர்களின் இன் அழைப்பிற்கு, சமகாலக் கலைஞர் ஜஸ்டின் லோக் பதிலளிக்கிறார். அவர் சொற்களைத் தலைகீழாகச் செதுக்கியுள்ளார்; இவற்றை ஒரு கண்ணாடியின் வழியாக மட்டுமே வாசிக்க முடியும். இதன் மூலம், லிம் அவர்களின் அசல் உரைக்கு லோக் ஒரு பிரம்மாண்டமான மற்றும் நிலைத்திருக்கக்கூடிய பௌதீக வடிவத்தை அளிக்கிறார்.

இந்தச் சிற்பம், வாங் ருவோபிங் என்பவரால் ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட 2013-ஆம் ஆண்டின் மேட் இன் சிங்கப்பூர் கண்காட்சிக்காக, முதன்முதலில் NAFA-வால் உருவாக்கப்பட பணிக்கப்பட்டது.

ஹோ ட்சு நியென்何子彥 (பிறப்பு: 1976, சிங்கப்பூர்)

தி கிரிட்டிகல் டிக்ஷனரி ஆஃப் சவுத் ஈஸ்ட் ஏசியா (CDOSEA)

2017 முதல் தற்போது வரை

காணொளி, ஒற்றை அலைவரிசை, HD, கருப்பு-வெள்ளை மற்றும் வண்ணம் மற்றும் ஒலி (ஐந்து அலைவரிசைகள்), கணினி, அல்காரிதம் சார்ந்த எடிட்டிங் அமைப்பு மற்றும் LED விளக்குகள், முடிவிலாச் சுழற்சி

சிங்கப்பூர் கலை அருங்காட்சியகத்தின் சேகரிப்பு

 

தி கிரிட்டிகல் டிக்ஷனரி ஆஃப் சவுத் ஈஸ்ட் ஏசியா (CDOSEA) பின்வரும் கேள்வியை எழுப்புகிறது: மொழி, மதம் அல்லது அரசியல் அதிகாரம் ஆகியவற்றால் ஒருபோதும் ஒருங்கிணைக்கப்படாத தென்கிழக்கு ஆசியா எனும் பிராந்தியத்தின் ஒற்றுமை எதில் அடங்கியுள்ளது? ஆங்கில/லத்தீன் அகரவரிசையின் ஒவ்வொரு எழுத்துக்கும் ஒன்றாக, மொத்தம் 26 கலைச்சொற்களை CDOSEA முன்வைக்கிறது. இச்சொற்கள் ஒவ்வொன்றும் ஒரு கருத்தாக்கமாகும்; ஒரு பிராந்தியமாகவும் அதே சமயம் ஒரு கருத்தாக்கமாகவும் விளங்கும் தென்கிழக்கு ஆசியாவின் சிக்கலான வரலாறுகளையும் அதன் எதிர்காலப் போக்குகளையும் ஊகத்தின் அடிப்படையில் அணுகிப் புரிந்துகொள்வதற்கான ஒரு களத்தை இவை வழங்குகின்றன.

cdosea.org எனும் இணையதளத்தில் அமைந்துள்ள CDOSEA ஆனது இணையத்திலிருந்து சேகரிக்கப்பட்ட உரை, இசை மற்றும் படங்கள் அடங்கிய ஒரு தரவுத்தளத்தைக் கொண்டுள்ளது. இணையம் சார்ந்த தரவுகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு உருவாக்கக் கலைஞரின் ஆவணக் களஞ்சியமாக இதனைப் பார்க்கலாம். CDOSEA-வின் ஒவ்வொரு நிகழ்த்தல் அல்லது காட்சிப்படுத்தலின்போதும், ஒரு அல்காரிதம் அத்தரவுக் களஞ்சியத்தைக் கொண்டு முற்றிலும் தனித்துவமான ஒரு புதிய கலவையை உருவாக்குகிறது.

சிம்ரின் கில் (பி. 1959, சிங்கப்பூர்)

காடு

1996–1998

காகிதத்தில் ஜெலட்டின் சில்வர் அச்சு

16 படைப்புகள் கொண்ட தொடரில், 15 பிரதிகள் கொண்ட பதிப்பில் 6ஆம் எண்

சிங்கப்பூர் கலை அருங்காட்சியகத்தின் சேகரிப்பு



இந்தப் புகைப்படங்கள், இயற்கைச் சூழலில் சிம்ரின் கில் மேற்கொண்ட தற்காலிகத் தலையீடுகளைப் பதிவுசெய்கின்றன. அவர் மரங்கள் மற்றும் கட்டடக்கலை அமைப்புகளில் உரைப் பகுதிகளைப் பொருத்தி, அவை படரும் வேர்கள் மற்றும் தொங்கும் இலைகளைப் போன்ற தோற்றத்தை உருவாக்கியுள்ளார். காலனித்துவக் காப்பகங்களில் பாதுகாக்கப்பட்டிருந்த செவ்வியல் நூல்களிலிருந்து கிழிக்கப்பட்ட பக்கங்கள், பெரும்பாலும் காடுகளைப் பின்னணியாகக் கொண்ட நாட்டுப்புறக் கதைகள் மற்றும் தொன்மங்களை விவரிக்கின்றன. தனது செயல்முறையை “அச்சிடப்பட்ட சொற்களை அவற்றின் வேர்களுக்குத் திரும்பக் கொண்டு செல்வது” என்று குறிப்பிடும் கில், அந்த உரைகள் விவரிக்கும் இடங்களுக்கே அவற்றை மீண்டும் கொண்டு செல்கிறார். காப்பகத்தின் வரலாற்று ஊடகமாக விளங்கும் காகிதம், அதன் பொருள் சார்ந்த தோற்றத்திற்கே மீண்டும் கொண்டுவரப்படுகிறது. 

சார்லஸ் லிம் யி யோங் 林育荣 (பி. 1973, சிங்கப்பூர்), லிம் யோங் சுன் (யோங்க்) (பி. 1978, சிங்கப்பூர்)

பெயரிடப்படாதது (கவுண்டர்-ஸ்ட்ரைக் HDB வரைபடம்)

2001, 2026-ல் மறுஉருவாக்கம் செய்யப்பட்டது

பலர் இணைந்து விளையாடும் விளையாட்டு

யோங் மற்றும் டீம் ஃபிராக்நெட்டிக்ஸ் ஆகியோரின் கோப்புகளை அடிப்படையாகக் கொண்டது

படிமை ஆர்ட் & டெக் ஸ்டுடியோ மூலம் மீட்டமைக்கப்பட்டது

ரேசர் இன்க். நிறுவனத்தின் ஆதரவுடன் கண்காட்சிக் காட்சிப்படுத்தல்

 

2001-ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற சைபர்ஆர்ட்ஸ்: இன்டர்செக்ஷன்ஸ் ஆஃப் ஆர்ட் அண்ட் டெக்னாலஜி என்ற கலை மற்றும் தொழில்நுட்பத்தின் சந்திப்புகளை மையமாகக் கொண்ட முக்கியக் கண்காட்சியில், சார்லஸ் லிம் (இணையப் புனைப்பெயர் “டெட்ஃபிஷ்”), இணையவழிப் பலர் இணைந்து விளையாடும் விளையாட்டான கவுன்டர்-ஸ்ட்ரைக்-இன் “மாட்ஸ்” (மாற்றங்கள்) கொண்ட ஒரு நிறுவல் கலைப்படைப்பை வழங்கினார்.

இந்த இணையவழிச் சமூகத்தை 2001ஆம் ஆண்டு சிங்கப்பூர் கலை அருங்காட்சியகத்திற்குள் கொண்டுவரும் செயலை, இந்த மாற்றங்களை ஏற்கனவே உருவாக்கப்பட்ட கலைப்படைப்புகளாக முன்வைக்கும் ஒரு அணுகுமுறையாகப் புரிந்துகொள்ளலாம். சார்லஸுடன் இணைந்து பணியாற்றிய யோங், கீக் கல்ச்சரின் இணை நிறுவுநரும், கவுன்டர்-ஸ்ட்ரைக்கில் சிங்கப்பூரின் வரைபடத்தை உருவாக்கியதற்காகப் புகழ்பெற்றவரும் ஆவார். அவர் ஒரு மெய்நிகர் வீடமைப்பு மேம்பாட்டு வாரிய (HDB) குடியிருப்புத் தொகுதியை உருவாக்கியுள்ளார். வரைபடத்தை உருவாக்கிய அனுபவங்களும் கவுன்டர்-ஸ்ட்ரைக் விளையாட்டுடனான நினைவுகளும், யோங்கின் தேசிய சேவை அனுபவத்துடனும் சிங்கப்பூரின் டிஜிட்டல் பொருளாதாரத்தின் ஆரம்பகாலத்துடனும் தொடர்புடையவை. 2001ஆம் ஆண்டில், சிங்கப்பூரின் உள்ளூர் மொழிகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு நிறுவல் கலைப்படைப்பின் ஒலி தொகுப்புகளை சார்லஸ் புதுப்பித்தார்.

இந்தக் கலைப்படைப்பு இணையவழிச் சமூகக் காப்பகங்களின் மூலம் சாத்தியமாகியுள்ளது. அவற்றில் சிலவற்றை டீம் ஃபிராக்நெட்டிக்ஸ் தொடர்ந்து பராமரித்து வந்துள்ளது. வரைபடங்களின் எஞ்சிய பகுதிகளும், திறந்த மூலப் பதிப்பான கவுன்டர்-ஸ்ட்ரைக்கும், இந்த முக்கியமான டிஜிட்டல் கலைப்படைப்பைப் பாதுகாத்து காப்பகப்படுத்துவதற்காக படிமை ஆர்ட் & டெக் ஸ்டுடியோவால் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

கலை நினைவுகூர்கிறதுக்காக மட்டுமே இந்தக் கலைப்படைப்பின் ஒரு சிறப்புப் பதிப்பு உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. இணையத்தில் கிடைத்த 2001ஆம் ஆண்டுப் பதிப்பைப் போலல்லாமல், இந்தப் பதிப்பு அசல் படைப்பின் அனுபவத்தை மீளுருவாக்கம் செய்கிறது; மேலும் இந்தக் கண்காட்சியில் மட்டுமே விளையாட முடியும். பார்வையாளர்கள் உள்ளூர் சட்ட அமலாக்க அதிகாரிகளாக, பயங்கரவாத எதிர்ப்புப் படையினரின் பாத்திரத்தை ஏற்று, கணினியுடன் அல்லது கணினியால் கட்டுப்படுத்தப்படும் விளையாட்டு வீரர்களுடன் விளையாடுகின்றனர்.

இந்தக் கலைப்படைப்புடன் பொதுமக்கள் பின்வரும் முறையில் ஈடுபட ஊக்குவிக்கப்படுகிறார்கள்:

1. விளையாடும்போது, நமது தேசியப் பாதுகாப்பில் உள்ளூர் சட்ட அமலாக்க அமைப்புகளின் முக்கியத்துவத்தைப் பற்றி சிந்தியுங்கள். உள்ளூர் சட்ட அமலாக்க அமைப்புகளைச் சேர்ந்த பயங்கரவாத எதிர்ப்பு அதிகாரிகள், நமது இல்லத்தையும் நம் அன்புக்குரியவர்களையும் பாதுகாப்பதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றனர். SGSecure நம்மிடமிருந்தே தொடங்குகிறது.

2. வெவ்வேறு மொழித் தேர்வுகளை ஆராய்ந்து, இணையவழியில் சிங்கப்பூரின் பன்முகக் கலாச்சாரத்தைப் பாராட்டுங்கள்! நமது பன்முகத்தன்மையே நமது பலம்.
3. மேலும், தயவுசெய்து நினைவில் கொள்ளுங்கள் — மரியாதை இலவசமானது. மரியாதை உங்களுக்கும் எனக்கும் உரியது.

மார்கரெட் டான் 陈爱华 (பி. 1970, சிங்கப்பூர்)

மெய்நிகர் உருவங்கள் நிஜத்தில்

2001

ஊடாடும் கலை நிறுவல்

கலைஞரின் சேகரிப்பு

படிமை ஆர்ட் & டெக் ஸ்டுடியோ மூலம் மீட்டமைக்கப்பட்டது

விக்னேஷ் சுந்தரேசன் (மெடகோவன்) அவர்களின் ஆதரவுடன்

 

நிஜத்தில் மெய்நிகர் உருவங்கள் என்ற படைப்பு, 1986ஆம் ஆண்டு அமெரிக்காவில் தொடங்கப்பட்ட விசிபிள் ஹியூமன் புராஜெக்ட் திட்டத்தின் கீழ் உருவாக்கப்பட்ட ஆண் மற்றும் பெண் உடல்களின் மெய்நிகர் பிரதிநிதித்துவங்களை உள்ளடக்கியது. இத்திட்டத்தில், இரண்டு சடலங்கள் முறையாகத் துண்டுகளாக வெட்டப்பட்டு, அவற்றின் படங்கள் பதிவு செய்யப்பட்டு, கணினித் தரவுக் கோப்புகளாக மாற்றப்பட்டு, அறிவியல் ஆராய்ச்சிக்காக இரண்டு மெய்நிகர் உருவங்களாக மீளுருவாக்கம் செய்யப்பட்டன. இதன் மூலம், மனித உடலின் முறையான டிஜிட்டல் களஞ்சியம் ஒன்று உருவாக்கப்பட்டது.

பார்வையாளர்கள் தங்களது பெயர், வயது மற்றும் பாலினத்தைப் பதிவு செய்து, மவுஸைப் பயன்படுத்தி மெய்நிகர் உருவங்களில் ஏதேனும் ஒரு பகுதியில் ஒரு இடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து, அங்கு “காயங்களை ஏற்படுத்த” அல்லது “காயங்களைக் குணப்படுத்த” ஊடாட அழைக்கப்படுகிறார்கள். இரண்டாம் உலகப் போரின்போதும், கொரியப் போருக்கு முன்பும் உருவாக்கப்பட்ட ஆரம்பகால ஒளியியல் கண்காணிப்பு மற்றும் இலக்குத் தேர்வு அமைப்புகளிலிருந்து வளர்ச்சியடைந்த தொழில்நுட்பமான “மவுஸ்”, இந்த நிறுவல் கலைப்படைப்பின் முக்கிய அங்கமாகும். மவுஸைப் பயன்படுத்தி டிஜிட்டல் முறையில் தீங்கு விளைவிக்கும் போது, அதற்கான பொறுப்புணர்வை நாம் உணர்கிறோமா?

சிங்கப்பூர் தேசியப் பல்கலைக்கழகத்தின் பல்கலைக்கழக அறிஞர்கள் திட்டத்தின் சைபர்ஆர்ட்ஸ்/சைபர்கல்ச்சர் ஆராய்ச்சி முன்முயற்சி (CCRI)யில் கலைஞர் தங்கியிருந்து மேற்கொண்ட கலைஞர் குடியிருப்புத் திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக உருவாக்கப்பட்ட இந்தக் கலைப்படைப்பு, 2001ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற சைபர்ஆர்ட்ஸ் கண்காட்சியில் காட்சிப்படுத்தப்பட்டது. டிஜிட்டல் திட்டமான விசிபிள் ஹியூமன் புராஜெக்ட்-ஐ டான் பயன்படுத்தியிருப்பது, கலைஞர்கள் நிறுவனங்களால் சேகரிக்கப்பட்ட தரவுகளுடன் எவ்வாறு பணியாற்றுகிறார்கள் என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

இந்தக் கலைத்திட்டத்தின் மீட்டமைப்புப் பணியின் ஒரு பகுதியாக, கலைஞரும் படிமை ஆர்ட் & டெக் ஸ்டுடியோவும் தரவுகளை வரலாற்றுப் பதிவுகளாகக் காப்பகப்படுத்துவதற்கான புதிய வழிமுறைகளை ஆராய்ந்து வருகின்றனர். நிரலில் உள்ளிடப்படும் பெயரறியப்படாத பின்னூட்டங்கள், இந்தக் கலைப்படைப்பின் கண்காட்சி வரலாற்றைக் கொண்டுவரும் வளர்ந்து வரும் டிஜிட்டல் காப்பகத்தின் ஒரு பகுதியாகச் சேமிக்கப்படுகின்றன.

ஹோ ரூய் ஆன் 何锐安 (பிறப்பு: 1990, சிங்கப்பூர்)

ஃபியூலிங் அபாகலிப்ஸ்

2024–2025

பிரதிபலிப்புத் தடுப்பு அக்ரிலிக் கண்ணாடியுடன் கூடிய அலுமினிய டைபாண்டில் பொருத்தப்பட்ட காகிதத்தில் டிஜிட்டல் அச்சு

லாங்லாட்டி அறக்கட்டளையிடமிருந்து கடனாகப் பெறப்பட்டது

இந்தத் தொடர், சிங்கப்பூரின் பெட்ரோலிய வேதிப்பொருள் தொழில்துறையின் அதிகம் அறியப்படாத வரலாறு குறித்த ஹோ ரூய் ஆனின் ஆய்வின் ஒரு பகுதியாகும். 1960கள் மற்றும் 1970களில் இந்தத் தொழில் ஒரு பெரும் வளர்ச்சியை அடைந்தது, ஏனெனில் வியட்நாம் போரின் இரு தரப்பிலும் வளர்ந்து வந்த எரிசக்தித் தேவைகளை எண்ணெய் சுத்திகரிப்பு நிலையங்கள் பூர்த்தி செய்தன. தாய்லாந்து நிரலாளர் பூமுடன் இணைந்து பணியாற்றிய ஹோ, ஃபிரான்சிஸ் ஃபோர்டு கோப்பலாவின் அபோகலிப்ஸ் நவ் (1979) திரைப்படத்தின் படங்களைக் கொண்டு ஒரு செயற்கை நுண்ணறிவு மாதிரிக்குப் பயிற்சி அளித்தார். பின்னர், இங்கு காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ள காட்சிகளை உருவாக்குவதற்காக, லூயிஸ் வெஸ்லிங்கின் ஃபியூலிங் தி வார்: ரிவீலிங் அன் ஆயில் கம்பெனிஸ் ரோல் இன் வியட்நாம் (2020) என்ற புத்தகத்தின் பக்கங்களைத் தூண்டுகோலாகப் பயன்படுத்தினார். ஹோவின் உருவாக்க முறையானது எண்ணெய் தொழில்துறை நடைமுறைகளை ஒத்திருக்கிறது: வெவ்வேறு மூலங்களிலிருந்து எண்ணெய் கலக்கப்படுவதைப் போலவே, ஒரு தரவுத்தொகுப்பிலிருந்து இந்தப் படங்களைக் கலந்து உருவாக்கும் செயற்கை நுண்ணறிவு செயல்முறையும் அவ்வாறே உள்ளது.

ஹோவின் வார்த்தைகளில், “இயந்திரக் கற்றல் என்பது பயிற்சித் தரவுகளை இரைச்சலின் நிகழ்தகவுப் பரவல்களாக மறுவிளக்கம் செய்வதை உள்ளடக்கியது. பின்னர் அவை மறுபகிர்வு செய்யப்பட்டு, பயிற்சித் தரவுகளின் எந்தவொரு திட்டவட்டமான சுவட்டையும் கண்டறிய முடியாத ‘அசல்’ படங்களை உருவாக்குகின்றன.” சிங்கப்பூரின் வளர்ச்சிக்கும் வியட்நாம் போருக்கும் இடையிலான தொடர்பை ஆராயும் ஒரு சிங்கப்பூர் கலைஞரின் முதல் படைப்புகளாக இவை இருக்கலாம். வரலாற்றின் சிக்கல்களைக் கண்டறிந்து விளக்குவது எவ்வளவு கடினமாக இருக்கும் என்பதை இந்தக் கலைப்படைப்புகள் எடுத்துக்காட்டுகின்றன. இந்த மூன்று அச்சுப் படைப்புகளும், 2025-ல் சிங்கப்பூரில் நடைபெற்ற ஹோவின் முதல் தனி கண்காட்சியான போஸ்ட்-புரொடக்ஷன் ஃபீவர்-இன் ஒரு பகுதியாக வழங்கப்பட்டன.

இஸ்மாயில் ஜைன் (பிறப்பு: 1930, மலேசியா; இறப்பு: 1991, மலேசியா)

இடமிருந்து வலமாக

லாலாட் மக்கான் ஹாத்தி சித்தி மஸ்தூரா

(ஈக்கள் சித்தி மஸ்தூராவின் ஈரலை உண்கின்றன)

15 பிரதிகள் கொண்ட தொகுப்பில் முதல் பிரதி

 

தி ஐ ஹேஸ் எ வெயில்

15 பிரதிகள் கொண்ட தொகுப்பில் 7-வது பிரதி

 

ஃபேண்டம்

15 பிரதிகள் கொண்ட தொகுப்பில் 2-வது பிரதி

 

புரூஸ் ஸ்பிரிங்ஸ்டீன்

15 பிரதிகள் கொண்ட தொகுப்பில் முதல் பிரதி

 

1988

காகிதத்தில் டிஜிட்டல் அச்சு

தேசிய கலைக்கூடம் சிங்கப்பூரின் சேகரிப்பு

 

இஸ்மாயில் ஜைன் தனது மேகிண்டோஷ் கணினியைப் பயன்படுத்தி டிஜிட்டல் படத்தொகுப்புகளை உருவாக்கினார்; இதற்காக, பாப் பாடகர் புரூஸ் ஸ்பிரிங்ஸ்டீன், அமெரிக்க போர் விமானங்கள் மற்றும் உள்ளூர் தாவரங்கள் போன்ற பல்வேறு வகையான காட்சிக் கூறுகளை வெகுஜன ஊடகங்களிலிருந்து சேகரித்து அவற்றை ஒன்றிணைப்பதன் மூலம், காட்சிகளைப் பார்ப்பதற்கான புதிய வழிகளை அவர் திறந்து வைத்தார்.

மலேசியாவில் புதிய ஊடகக் கலையின் முன்னோடியாக இஸ்மாயில் ஜைன் போற்றப்படுகிறார். மனித வரலாற்றின் ஒரு திறந்தவெளிச் சமூகக் காப்பகமாக இணையத்தை இன்றைய கலைஞர்கள் எவ்வாறு பயன்படுத்திக்கொள்கிறார்கள் என்பதை அவரது படைப்புகள் முன்கூட்டியே உணர்த்துகின்றன.

வாங்ஹுவா அந்தோனி வூ (பிறப்பு: 1988, ஆஸ்திரேலியா)

இடமிருந்து வலமாக

ஃபேடிங் மார்க்ஸ்:

லிமா சைட் 98

 

2016

ஆயில் ஆன் வுட்

சிங்கப்பூர் கலை அருங்காட்சியகத்தின் சேகரிப்பு

 

ஃபேடிங் மார்க்ஸ்

மே 1975

 

2016

ஆயில் ஆன் வுட்

சிங்கப்பூர் கலை அருங்காட்சியகத்தின் சேகரிப்பு

 

ஃபேடிங் மார்க்ஸ் தொடர்

தலைப்பிடப்படாதவை #1, #9, #2, #19, #8, #15, #30, #44, #5, #16, #40, #28, #42, #4, #36, #12, #48, #21, #33, #3, #38, #41, #10 மற்றும் #24

 

2015

ஆயில் ஆன் வுட்

சிங்கப்பூர் கலை அருங்காட்சியகம் மற்றும் கலைஞரின் சேகரிப்பு

 

ஓரளவு அருவமான, மர்மமான இந்தப் படங்களின் தொடரில், வாங்ஹுவா அந்தோனி வூ, வியட்நாம் போரின் (இரண்டாம் இந்தோசீனா போர், 1955–1975) ஒரு பகுதியான, லாவோஸில் "இரகசியப் போர்" என்று அறியப்பட்ட, அதிகம் அறியப்படாத மோதலின் மரபு குறித்துப் பேசுகிறார். ஆஸ்திரேலியாவில் வளர்ந்த வூ, தனது தந்தையிடமிருந்து இந்த மோதலைப் பற்றி அறிந்துகொண்டார். அவரது தந்தை, ஒரு ஹ்மாங் தொலைக்காட்சி ஆவணப்படத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டு, தனது போர்க்கால அனுபவங்களைத் தன் குடும்பத்தினருக்காக நடித்துக் காட்டுவார். அந்த ஆவணப்படம், லாவோஸில் அமெரிக்காவின் செயல்பாடுகள் குறித்த அரிதான காப்பகக் காட்சிகளையும் புகைப்படங்களையும் தொகுத்திருந்தது.

வூவின்படைப்புகளில், ஆவணப்படத்தில் இடம்பெறும் துகள்கள் நிறைந்த பழைய ஆவணப் படங்கள், அவரது சொந்தக் குழந்தைப் பருவ நினைவுகளுடன் ஒன்றிணைகின்றன. நினைவுகளின் நிலையற்ற மற்றும் தெளிவற்ற தன்மையையும், அதேவேளையில் இந்த மோதல் குறித்த ஆவணங்கள் மற்றும் பொது அங்கீகாரம் இல்லாத நிலையையும் இப்படைப்புகள் பிரதிபலிக்கின்றன. இங்கு, மறைக்கப்பட்ட வரலாறுகளைப் பதிவு செய்வதற்கான ஒரு வலுவூட்டும் ஆவணமாகக் கலைச் செயல்பாடு அமைகிறது.

க்ராக்! (2013-ல் நிறுவப்பட்டது, இந்தோனேசியா)

தானா இம்பியான் (கனவு நிலம்)

2014

காகிதத்தில் சில்க்ஸ்கிரீன் அச்சு

சிங்கப்பூர் கலை அருங்காட்சியகத்தின் சேகரிப்பு

 

க்ராக்! என்பது யோக்யகார்த்தாவைத் தளமாகக் கொண்ட அச்சுக் கலைக் கூட்டமைப்பாகும். இது அச்சு கலாச்சாரக் காப்பகங்களுக்கு மாற்று வழிகளை ஆராய்கிறது. குறிப்பாக, பெருமளவில் உருவாக்கப்பட்ட அச்சு ஊடகக் கலாச்சாரம், ஆதிக்கம் செலுத்தும் தேசிய வரலாறுகளின் இடைவெளிகளில் எவ்வாறு விடுபட்டுச் சென்றுள்ளது என்பதை ஆராய்கிறது. அவர்கள் கூறுவது: “வரலாற்றுக் காப்பகங்கள் வானிலிருந்து விழுவதில்லை; அவை உறைந்த அல்லது உயிரற்ற ஆவணங்களுமல்ல. அவை கேள்விகளையும் மறுவாசிப்பையும் கோருகின்றன. முழுமையான உண்மையைத் தேடுவதற்காக அல்ல, வரலாறு எவ்வாறு அரசியல்மயமாக்கப்படுகிறது என்பதையும், அந்த வரலாற்றுக்குள் நாம் எவ்வாறு நம்மை நிலைநிறுத்திக் கொள்கிறோம் என்பதையும் உணர்வுடன் அணுகுவதற்காக.”

தானா இம்பியான் (கனவு நிலம்) என்பது நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இந்தோனேசியப் பிரபல கலாச்சாரத்தில் இடம்பெற்ற படிமங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட அச்சுப் படைப்புகளின் தொடராகும். இந்தத் திட்டம் 2014ஆம் ஆண்டு, இந்தோனேசியாவில் தேர்தல்கள் நடைபெற்ற ஆண்டில் உருவாக்கப்பட்டது. அப்போது தேசியவாதச் சொல்லாடல்கள் பொதுமக்களின் சிந்தனையில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தன. க்ராக்! பெருமளவிலான ஆய்வு மற்றும் காப்பகப் பொருட்களை ஆராய்ந்து, இறுதியில் “தேசம்” என்பதற்கான மாறிவரும் வரையறைகளைச் சுற்றி உருவாகிய இந்தோனேசியக் கனவைப் பிரதிபலிக்கும் 24 படிமங்களைத் தேர்ந்தெடுத்தது. அரசியல் பிரச்சாரங்கள் முதல் விளம்பரங்கள், காமிக் துண்டுப்படங்கள், திரைப்படச் சுவரொட்டிகள் மற்றும் இதழ்கள் வரை, கலைஞர் கூட்டமைப்பால் மறுகட்டமைக்கப்பட்டு மறுகற்பனை செய்யப்பட்ட இந்தப் படிமங்கள், இந்தோனேசியாவின் மாறிவரும் எதிர்பார்ப்புகள், ஆசைகள் மற்றும் அடையாளத்தைப் பதிவுசெய்வதுடன், “மேற்கத்திய” பார்வைக்காக இந்தோனேசியா எவ்வாறு காண்பிக்கப்பட்டு சித்தரிக்கப்பட்டது என்பதையும் பதிவுசெய்கின்றன.

க்ராக்! (2013-ல் நிறுவப்பட்டது, இந்தோனேசியா)

மெண்ட்ஜெலாங் ஹரி கெமிலாங் (மகிமையான நாளை நோக்கி)

2024–2026

பலநிற நேரடி அச்சுகள் காகிதத்தில், கோதுமை மாவுப் பசையால் ஒட்டப்படும் சுவரொட்டிகள், துணிப் பதாகைகள் மற்றும் காணொளி (ஒற்றைச் சேனல், 9:16 திரை விகிதம், வண்ணம் மற்றும் ஒலி [ஸ்டீரியோ], 2 நிமிடங்கள் 35 விநாடிகள்)

சிங்கப்பூர் தேசியக் கலைக்கூடத்தால் ஆணையிடப்பட்டது

சங்ககாலா மற்றும் ஷேரிங் டோன் ஆகியோரின் இசை நிகழ்ச்சி

பதாகைப் படங்கள் பீல்ட்பாங்க் WO2 – NIOD இலிருந்து பெறப்பட்டவை

 

மெண்ட்ஜெலாங் ஹரி கெமிலாங் (மகிமையான நாளை நோக்கி) என்பது இரண்டாம் உலகப் போரின்போது இந்தோனேசியாவில் நடைபெற்ற ஜப்பானிய ஆக்கிரமிப்பு தொடர்பான காப்பகங்கள் மற்றும் படிமங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இந்தத் தலைப்பு, பத்திரிகையாளர் சூட்டோமோ ட்ஜௌஹர் அரிஃபின் எழுதிய காலனித்துவ எதிர்ப்புச் சிறுகதையிலிருந்து பெறப்பட்டது. இது 1943ஆம் ஆண்டு ஜப்பானிய ஆதரவுடன் வெளியிடப்பட்ட பிரச்சார இதழான ட்ஜாவா பாரோ (புதிய ஜாவா)வில் வெளியானது. இந்த ஆழ்ந்த ஈடுபாட்டை ஏற்படுத்தும் சுவரோவியத்தில், உக்கியோ-ஏ கலைஞர் கோபயாஷி கியோச்சிகா உருவாக்கிய ரஷ்ய-ஜப்பானியப் போரின் நையாண்டிப் படிமங்கள் மறுபயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. ட்ஜாவா பாரோ இதழின் பக்கங்கள் ஆக்டோபஸின் ஒவ்வொரு கரத்திலும் ஒட்டப்பட்டுள்ளன. இது ஜப்பானிய ஆக்கிரமிப்பின் மூன்று கதை நிலைகளைப் பிரதிபலிக்கிறது: மகிமை (கெஜாயான்), தற்காப்பு (பெர்டஹானான்) மற்றும் வீழ்ச்சி (கெஹான்சுரான்). இவை அனைத்தும் இணைந்து, பிரச்சாரத்தின் சொல்லாடல்கள் எவ்வாறு மக்களின் கூட்டு உணர்வை உயர்த்திய அதே வேளையில், சுதந்திரத்தின் முக்கியத்துவத்தை மங்கச் செய்தன என்பதை முன்னிறுத்துகின்றன. சிவப்பு மற்றும் வெள்ளை நிறங்களின் குறிப்பிடத்தக்க பயன்பாடு, ஜப்பான் மற்றும் இந்தோனேசியாவின் தேசியக் கொடிகளையும், இதனுடன் இடம்பெறும் ஜப்பானியப் பிரச்சாரப் பதாகைகளின் வரைகலை மொழியையும் நினைவூட்டுகிறது.

யோக்யகார்த்தாவைச் சேர்ந்த ஹெவி மெட்டல் இசைக்குழு மற்றும் இளைஞர்களின் சரம் இசைக்குழுவின் காணொளி, சுவரோவியத்தின் முன்புறத்தில் நிறுவப்பட்டுள்ளது. இசைக்கலைஞர்கள் இந்தோனேசிய இசையமைப்பாளர் ஒருவரின் பொய்லாங் (வீடு திரும்புதல்) என்ற இசைத் தொகுப்பை மறுஉருவாக்கம் செய்து நிகழ்த்துகின்றனர். இந்த இசை முதலில் ட்ஜாவா பாரோ இதழில் வெளியிடப்பட்டது. அவர்களின் நிகழ்ச்சி, உடல் மற்றும் ஒலியின் வழியாக காப்பகத்தைச் செயல்படுத்தி, வரலாற்றின் பல அடுக்குகளில் புதைந்துள்ள நினைவுகளை வெளிக்கொணர்கிறது. மேலும், உள்ளூர் சமூகங்களுடன் இணைந்து வரலாற்றைத் தீவிரமான கூட்டு மறுவடிவில் கற்பனை செய்வதற்கான புதிய வாய்ப்பையும் திறக்கிறது.

ராபர்ட் ஜாவோ ரென் ஹுய் 赵仁辉 (பி. 1983, சிங்கப்பூர்)

மீனுக்கு போர் முடிந்துவிட்டது என்று தெரியாது

2025

காகிதத்தில் இன்க்ஜெட் அச்சு மற்றும் காணொளி (இரண்டு சேனல்கள், 4K, 2:1 திரை விகிதம், கருப்பு மற்றும் வெள்ளை, ஒலியுடன், 13 நிமிடங்கள்)

சிங்கப்பூர் தேசியக் கலைக்கூடத்தால் ஆணையிடப்பட்டது

 

மீனுக்கு போர் முடிந்துவிட்டது என்று தெரியாது என்பது இரண்டாம் உலகப் போரின்போது ஜப்பானிய ஆக்கிரமிப்பு காலத்தில் சிங்கப்பூரில் திலாபியா மீனின் வரலாற்றைப் பின்தொடர்கிறது. அப்போது, நம்பகமான உணவு ஆதாரமாக திலாபியா மீன்களை ஜப்பானியர்கள் தீவின் நீர்வழிகளில் அறிமுகப்படுத்தினர். அவற்றின் மதிப்பு உணரப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, போர் முடிவடைந்த சிறிது காலத்திலேயே உயிருடன் இருந்த திலாபியா மீன் குஞ்சுகள் தைவானுக்கு கடத்தப்பட்டன. அங்கு அவை வூகுவோ யூ என்ற புதிய பெயரில் பெரும் வணிக வெற்றியைப் பெற்றதுடன், “தேசியப் பொக்கிஷம்” எனக் கருதப்பட்டன. தைவானைத் தவிர, தென்கிழக்காசியாவும் தற்போது உலகின் முன்னணி திலாபியா மீன் உற்பத்திப் பகுதிகளில் ஒன்றாக உள்ளது.

தைவானில் திலாபியா மீன்களின் நிலை சிங்கப்பூரில் அவற்றின் நிலைக்கு முற்றிலும் மாறுபட்டதாக உள்ளது. சிங்கப்பூரில் அவை கட்டுப்பாடின்றி வாழும் மீன்களாக இருந்து, நாட்டின் நகர்ப்புற நீர்வழிகளான வடிகால்கள், கால்வாய்கள் மற்றும் நீர்த்தேக்கங்களில் காணப்படுகின்றன. மனிதர்களால் நிர்வகிக்கப்படும் சூழல்களின் விளிம்புகளில் செழித்து வளரும் இவை, பெரும்பாலும் தம்மைக் கண்டுகொள்ளாத ஓர் உயிர்ச்சூழலுக்குள் தங்களை இயல்பாக நிலைநிறுத்திக் கொண்டுள்ளன.

கலைஞரின் கருத்துப்படி, “இந்த இரட்டை வரலாற்றுக் கதைகள் திலாபியா மீனின் சூழலியல் மற்றும் பண்பாட்டு இருமைத்தன்மையை வெளிப்படுத்துகின்றன — கட்டுப்பாடற்ற நகர்ப்புறச் சூழலில் உயிர்வாழும் ஒன்றாகவும், நிறுவனமயமாக்கப்பட்ட தேசியப் பொருளாகவும் அது விளங்குகிறது. இந்தத் திட்டம் பல்வேறு உயிரினங்கள் மற்றும் நாடுகளுக்கு இடையிலான சேர்ந்திருத்தல், குடியுரிமை மற்றும் இயல்பாக்கம் ஆகிய கருத்துகளை ஆராய்கிறது. அதேவேளையில், பேரரசு மற்றும் இடம்பெயர்வின் வரலாறுகள் எவ்வாறு இன்றளவும் சூழலியல் மற்றும் சமூக நிலப்பரப்புகளை வடிவமைத்து வருகின்றன என்பதையும் எடுத்துக்காட்டுகிறது.”

வாண்டி ரத்தானா (பி. 1980, கம்போடியா)

வெடிகுண்டுக் குழிகள்

2009

காகிதத்தில் டிஜிட்டல் சி-பிரிண்ட்

சிங்கப்பூர் கலை அருங்காட்சியகத்தின் சேகரிப்பு

 

பசுமையான தாவரங்களால் சூழப்பட்ட இந்த அமைதியான குளங்கள் கம்போடியாவின் கிராமப்புறங்களில் பரவலாகக் காணப்படுகின்றன. அவற்றின் அமைதியான தோற்றத்திற்குப் பின்னால் வன்முறை நிறைந்த உருவாக்க வரலாறு மறைந்துள்ளது. இவை வியட்நாம் போரின்போது (இரண்டாம் இந்தோசீனா போர், 1955–1975) அமெரிக்கா நடத்திய வான்வழித் தாக்குதல்களால் உருவான குண்டுவீச்சுக் குழிகள் ஆகும். கெமர் மொழியில் உள்ளூர் மக்கள் இவற்றை “வெடிகுண்டுக் குளங்கள்” என்று அழைக்கின்றனர். கம்போடியா தனது அரசியல் நடுநிலையை அறிவித்திருந்த போதிலும், அண்டை நாடுகளையும் சூழ்ந்திருந்த இந்த மோதலுக்குள் அது இழுக்கப்பட்டது. 1964 முதல் 1973 வரை அமெரிக்காவால் சுமார் 2,756,941 டன் குண்டுகள் வீசப்பட்டதாக மதிப்பிடப்படுகிறது. இந்த எண்ணிக்கை 2000ஆம் ஆண்டில்தான் பொதுவெளியில் அதிகாரப்பூர்வமாக ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டது. ஏற்பட்ட கடுமையான உயிரிழப்புகள், பின்னர் கெமர் ரூஜின் தீவிரமயமாக்கலுக்கும் எழுச்சிக்கும் பங்களித்திருக்கலாம் என்று சிலர் கருதுகின்றனர். இந்தத் தொடரில், ரத்தானாவின் ஆவணப்படுத்தல்கள், இயற்கைச் சூழல் எவ்வாறு வரலாற்றின் காப்பகமாக மாறியுள்ளது என்பதைப் பதிவு செய்கின்றன. அதிகாரப்பூர்வ ஆதாரங்களில் அங்கீகரிக்கப்படாமல் இருந்த காலத்திலும், கம்போடியாவின் போர்க்கால அனுபவத்தின் வடுக்களை அது தன்னுள் சுமந்துகொண்டிருக்கிறது. 

ஸ்டெஃபனி சியூகோ (பி. 1974, பிலிப்பைன்ஸ்)

சூரியனை மறைத்தல்

2019

அலுமினியத்தில் நிறமி அச்சு

3 பிரதிகள் கொண்ட பதிப்பில் 1ஆம் எண், மேலும் 2 கலைஞர் சான்றுப் பிரதிகள்

சிங்கப்பூர் கலை அருங்காட்சியகத்தின் சேகரிப்பு

 

1904ஆம் ஆண்டு, 1,200-க்கும் மேற்பட்ட பிலிப்பைன்ஸ் மக்கள் அமெரிக்காவிற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டு, செயின்ட் லூயிஸ் உலகக் கண்காட்சியில் செயற்கையாக உருவாக்கப்பட்ட ஒரு கிராமத்தில் காட்சிப்படுத்தப்பட்டனர். கலைஞரின் சொற்களில், அது உயிருடன் இருக்கும் “மனிதக் காட்சிச்சாலை” போன்றதாக இருந்தது. அப்போது பிலிப்பைன்ஸ், அமெரிக்காவால் புதிதாகக் கைப்பற்றப்பட்ட காலனியாக இருந்தது. இந்தப் பண்பாட்டுக் காட்சிப்படுத்தல், அமெரிக்கப் பார்வையாளர்களுக்கான பொழுதுபோக்காக மட்டுமல்லாமல், மானுடவியல் சார்ந்த பிரச்சாரமாகவும் செயல்பட்டு, ஒரே மாதிரியான இனக்கருத்துகளையும் அதிகார உறவுகளையும் வலுப்படுத்தியது. உலகக் கண்காட்சியின் காப்பகங்களில் இருந்து பெறப்பட்ட புகைப்படங்களைப் பயன்படுத்தி, ஸ்டெஃபனி சியூகோ அந்தக் கண்காட்சியின் வெற்றி மற்றும் கட்டுப்பாடு குறித்த கதையாடலை எதிர்கொள்கிறார். தனது கைகளால், கண்காட்சியில் “காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டிருந்த” மக்களின் முகங்களை மறைத்து, அவர்களின் புகைப்படங்களை மீண்டும் படம்பிடிக்கிறார். அவர்களின் முகங்களைப் பார்ப்பதற்கான நமது வாய்ப்பைத் தடுத்து, சுரண்டப்பட்ட அந்த மக்களுக்கு தனியுரிமை என்ற கண்ணியத்தை மீண்டும் வழங்க அவர் முயல்கிறார். 

அஹ்மத் ஃபுவாட் ஒஸ்மான் (பி. 1969, மலேசியா)

நீண்ட காலமாக தொலைந்துபோன நினைவுகளின் மீள்நினைவுகள்

2007

ஸ்லைடு புரொஜெக்டர் மற்றும் ஸ்லைடுகள்

3 பிரதிகள் கொண்ட பதிப்பில் 2ஆம் எண்

கலைஞரின் நன்கொடை

சிங்கப்பூர் கலை அருங்காட்சியகத்தின் சேகரிப்பு

 

கடந்த காலத்தைச் சேர்ந்த செப்பியா நிறப் புகைப்படங்களில் ஒரு மனிதர் நுட்பமாகச் சேர்க்கப்பட்டுள்ளார். இன்றைய காலத்திற்குரிய உடையில், வண்ணத்தில் தோன்றும் அவர் நகைச்சுவையான தோற்றங்களுடன் காட்சியளிக்கிறார். வரலாற்றுச் சூழல்களுடன் பொருந்தாதவராகத் தோன்றினாலும், அதே நேரத்தில் அவற்றுடன் உரையாடுவது போலவும் இருக்கிறார். மலேசியா தனது சுதந்திரத்தின் 50ஆம் ஆண்டு நிறைவைக் கொண்டாடிய ஆண்டில் இந்தத் தொடர் உருவாக்கப்பட்டது. மலேசியாவின் முன்னேற்றத்தை ஆராய்வதற்கு இது சரியான தருணம் என்று கலைஞர் கருதி, நாட்டின் வளர்ச்சியை எடுத்துரைக்கும் காட்சிகளைத் தேர்ந்தெடுத்தார். வரலாற்று நிகழ்வுகள் மக்களால் மறக்கப்பட்டுவிட்டதை உணர்ந்த பின்னர், அவர் இந்தக் காப்பகப் புகைப்படங்களைச் சேகரித்தார். ஒரு புறம், கூட்டு நினைவுகளை மீட்டெடுப்பதில் நினைவுகூருதலின் முக்கியத்துவத்தை அவர் வலியுறுத்துகிறார். மறுபுறம், இந்த நினைவுகளை அவர் டிஜிட்டல் முறையில் மாற்றியமைப்பது, வரலாற்றின் வழக்கமான அதிகாரப்பூர்வக் கதைகளையே கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது. 

டின்டின் வுலியா (பி. 1972, இந்தோனேசியா)

போரின் முன்புலமாக பாலி: ஒரு விமர்சன மறுநிகழ்த்தல்

2026

 

போர் ஒரு நூற்றாண்டைக் கடந்தது: தெருணா ஜெயா

2026

நடன-விரிவுரை

 

மன்னிக்க முடியாத எங்களின் பகுதிகள்

துணி நிறுவல் (பாலியஸ்டர் டஃபெட்டா, எம்பிராய்டரி மற்றும் பாலினீஸ் பிராடா)

 

தயாரிப்பாளர்: டோனி சுகியார்த்தா

தயாரிப்பு உதவியாளர் / வடிவமைப்புத் தொழில்நுட்ப நிபுணர்: இ நெங்கா கரியானா

வடிவமைப்பு உதவியாளர்: ஷாமிக் கான்

துணி உருவாக்குநர்கள்: யெஸ்ஸி மினாயாத்தி ரியாவான், இ மாடே ரெதா

சிங்கப்பூர் தேசியக் கலைக்கூடத்தால் ஆணையிடப்பட்டது

 

1943ஆம் ஆண்டு, நியூயார்க்கில் உள்ள நவீனக் கலை அருங்காட்சியகம் (MoMA), போருக்கான பாலியின் பின்னணி: மறுஆக்கிரமிப்பின் மனிதப் பிரச்சினை என்ற கண்காட்சியை நடத்தியது. இந்தக் கண்காட்சியில், மானுடவியலாளர்களான கிரெகரி பேட்சன் மற்றும் மார்கரெட் மீட் ஆகியோர் பாலியிலிருந்து சேகரித்த நிழற்பாவைகள் மற்றும் சிற்பங்கள் போன்ற கலைப்பொருட்கள் காட்சிப்படுத்தப்பட்டன. நேச நாடுகளால் தென்கிழக்காசியா முதன்முதலாக ஒரு குறிப்பிட்ட கண்ணோட்டத்தில் முன்வைக்கப்பட்ட நிகழ்வாக இந்தக் கண்காட்சி அமைந்ததுடன், பண்பாட்டுப் பரிமாற்றத்திற்கும் சமூகப் புரிதலை வளர்ப்பதற்கும் கலை ஒரு முக்கியமான ஊடகம் என்ற கருத்தையும் முன்வைத்தது.

டின்டின் வுலியா இந்த முக்கியத்துவம் வாய்ந்த கண்காட்சியை முன்னிறுத்தி, அதன் போர்க்கால நோக்கத்திற்கு அப்பால் அது எதை வெளிப்படுத்தக்கூடும் என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறார். கலைஞரை ஆய்வுக்குரிய பொருளாகவும் பிரச்சாரத்திற்கான கருவியாகவும் மட்டுப்படுத்திய வரலாற்றில், பாலினீஸ் கலைஞர்களின் பங்களிப்பையும் செயல்திறனையும் அவர் மீட்டெடுக்கிறார். இந்த நிறுவல் கலைப்படைப்பை உருவாக்குவதற்காக, கியூரேட்டர் கேத்லீன் டிட்ஸிக் வெளியிட்ட ஆய்வுகளுடனும், சிங்கப்பூர் தேசியக் கலைக்கூடம், காங்கிரஸ் நூலகம் மற்றும் மோமா ஆகியவற்றின் காப்பகப் பொருட்களுடனும் அவர் பணியாற்றியுள்ளார். கலை நினைவுகூர்கிறதுயின் தொடக்க நிகழ்வின்போது நடைபெற்ற வார் இஸ் பியாண்ட் எ செஞ்சுரி: தெருணா ஜெயா என்ற நடன-விரிவுரைக்கான மேடையாக இந்த நிறுவல் அமைந்துள்ளது. இந்த நிகழ்த்துகையின் மூலம், நினைவையும் பண்பாட்டுப் பரிமாற்றத்தையும் வெளிப்படுத்தும் ஒரு வழிமுறையாக பாலினீஸ் நடனத்தை வுலியா ஆராய்கிறார். வுலியாவின் மறுநிகழ்த்தல் மூன்று பகுதிகளைக் கொண்டது: நடன-விரிவுரை, கண்காட்சி வரலாற்று நிறுவல் மற்றும் துணி நிறுவல்.

சிம் சி யின் 沈绮颖 (பி. 1978, சிங்கப்பூர்)

இடப்புறம்

தலையீடுகள்

2018–தொடர்ந்து

கண்ணாடியில் நிறமி அச்சு மற்றும் உலோகத் தகடு

3 பிரதிகள் கொண்ட பதிப்பில் 1ஆம் எண், மேலும் 2 கலைஞர் சான்றுப் பிரதிகள்

சிங்கப்பூர் கலை அருங்காட்சியகத்தின் சேகரிப்பு

 

எதிர்ப்புறம்

அழுகிய பெட்டியுடன் காலப்பயணங்கள்

2025

இரண்டு சேனல் காணொளி, வண்ணம், 8 நிமிடங்கள் 27 விநாடிகள்

கலைஞரின் சேகரிப்பு

 

எதிர்ப்புறம்

அழுகிய பெட்டியுடன் காலப்பயணங்கள்

2025

வியூ-மாஸ்டர் ஸ்டீரியோஸ்கோப்புகள்

கலைஞரின் சேகரிப்பு

 

மலாயன் அவசரநிலை (1948–1960) என்பது பிரிட்டிஷ் தரப்புக்கும் மலாயா கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்கும் இடையே நடைபெற்ற கொரில்லாப் போராகும். சிம்மின் ஆய்வு, இவ்வவசரநிலை தொடர்பான ஆவணங்களை இம்பீரியல் போர் அருங்காட்சியகத்தின் காப்பகங்கள், படைப்பிரிவு அருங்காட்சியகங்கள், இணையவழி சந்தைகள் மற்றும் வாரிசுச் சொத்து ஏலங்கள் ஆகியவற்றிலிருந்து மீட்டெடுத்துள்ளது. வரலாற்றிலிருந்து இவ்வவசரநிலை எவ்வாறு விலக்கப்பட்டுள்ளது என்பதையும், அது எவ்வாறு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட விதத்தில் விளக்கப்பட்டுள்ளது என்பதையும் சிம் ஆராய்கிறார். காப்பகங்களும் வரலாற்றுப் பதிவுகளும் எவ்வாறு அரசியல் ரீதியாக உருவாக்கப்பட்ட கட்டமைப்புகளாக இருந்து, வரலாற்றை வடிவமைக்கின்றன என்பதை வெளிப்படுத்தும் படைப்புகளை அவர் உருவாக்குகிறார்.

தலையீடுகள் என்ற படைப்பில், இம்பீரியல் போர் அருங்காட்சியகத்தின் காப்பகங்களிலிருந்து பெறப்பட்ட புகைப்படங்கள் கண்ணாடியில் அச்சிடப்பட்டுள்ளன. இதனால், புகைப்படமும் அதன் மறுபக்கத்தில் உள்ள குறிப்புரைகளும் ஒரே நேரத்தில் தென்படுகின்றன. இதன் மூலம், காப்பகத்தின் வகைப்படுத்தும் முறையும் அது செயல்படும் விதமும் வெளிப்படையாகக் காட்டப்படுகின்றன.

சிம் தனது காட்சிப்படுத்தல்களில் காலனித்துவ காலப் படிமத் தொழில்நுட்பங்களை அடிக்கடி மறுபயன்படுத்துகிறார். அவற்றில் மேஜிக் லாந்தர்ன் ஸ்லைடுகள் மற்றும் கண்ணாடி நெகட்டிவ் படங்களைத் திருத்துவதற்கான தாங்கிகள் போன்றவையும் அடங்கும். அழுகிய பெட்டியுடன் காலப்பயணங்கள் என்ற படைப்பில், அவர் வியூ-மாஸ்டர் ஸ்டீரியோஸ்கோப்புகளை மறுபயன்படுத்தி, மலேசியாவின் புகைப்படங்களுடன் மலாயன் அவசரநிலை தொடர்பான காப்பகப் படிமங்களை மாறிமாறி இணைக்கிறார். தொழில்நுட்பமும் வரலாறு எவ்வாறு பார்க்கப்படுகிறது மற்றும் நினைவுகூரப்படுகிறது என்பதில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது என்பதை இவை வெளிப்படுத்துகின்றன. சிம்மின் தாத்தா மலாயன் அவசரநிலையின்போது கைது செய்யப்பட்டு, பின்னர் பிரிட்டிஷ் காலனித்துவ அரசாங்கத்தால் நாடுகடத்தப்பட்டார். அவருடைய தடயங்களைத் தேடும் முயற்சி, கலை வழியாக மலாயன் அவசரநிலையை அவர் விமர்சன ரீதியாக ஆராய்வதற்கு உந்துதலாக அமைந்துள்ளது.

ஜோஷ் க்லைன் (பி. 1979, அமெரிக்கா)

இடமிருந்து வலமாக

விருப்ப நிறைவேற்றம் 18 (ஐபோன்கள்)

விருப்ப நிறைவேற்றம் 19 (ஐபோன்கள்)

விருப்ப நிறைவேற்றம் 20 (ஐபோன்கள்)

2026

பொடியாக்கப்பட்ட ஐபோன்கள் (SE), பருத்திக் கூழ் மற்றும் நிறமி, கலைஞரின் சட்டகத்தில்: ஆப்டியம் அருங்காட்சியக அக்ரிலிக் மெருகூட்டல், டிபாண்ட் தகட்டால் உட்புறம் அமைக்கப்பட்ட பைன் மரச் சட்டகம், வண்ணப்பூச்சு, 4-அடுக்கு கருப்பு அருங்காட்சியக ராக் போர்டு மற்றும் ஜப்பானிய கொசோ மல்பெரி காகிதக் கீல்கள்

 

வளைகுடாவில் புகைப்பட வாய்ப்புகள்

2026

சுவர் அலங்காரத் தாள் நிறுவல், PVC வினைல் ஸ்டிக்கர்

கலைஞர் மற்றும் STPI ஆகியோரின் உபயம்

புகைப்படங்கள்: ஜோஷ் க்லைன்

தளவமைப்பு: ஜோஷ் க்லைன்

தயாரிப்பாளர்: கேத்லீன் டிட்ஸிக்

வடிவமைப்பு உதவி: ரயன் ஹோ

கோப்பு தயாரிப்பு: ரயன் ஹோ

நிறுவல் வடிவமைப்பு: H.A.M கிரியேஷன்ஸ்

 

ஒரு ஐபோன் (அல்லது எந்தவொரு கைப்பேசியும்) அதன் பயனரின் வாழ்க்கையின் ஒரு காப்பகமாகக் கருதப்படலாம். அன்றாடம் பயன்படுத்தப்படும் அது, வாழ்க்கையின் அன்றாடச் செயல்பாடுகளைத் தொடர்ந்து பதிவுசெய்து, சேமித்து, ஒழுங்குபடுத்துகிறது.

இந்தப் படைப்பில், கலைஞர் ஐபோன்களைப் பொடியாக்கி அவற்றை காகிதமாக மாற்றியுள்ளார். இந்தப் பொருளை அவர் “செரிக்கப்பட்டது” என்று குறிப்பிடுகிறார். கார்டன்ஸ் பை தி பேயின் அடையாளமாக விளங்கும், அதிநவீன சமகாலக் கட்டிடக்கலைக்கு எதிராகப் படம்பிடிக்கப்பட்ட சாகுரா மலர்களின் படிமங்களைக் கொண்ட சுவர் அலங்காரத் தாள் நிறுவலின் பின்னணியில் இது காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. காகிதமாக மாற்றப்பட்ட ஐபோனின் பொருள்தன்மையும், சுவர் அலங்காரத் தாளாக மாற்றப்பட்ட அதன் டிஜிட்டல் உள்ளடக்கமும், நமது வரலாற்றுச் சூழலையும் தொழில்நுட்பச் சூழலையும் மறுசெயலாக்கி, அவற்றை ஒரு பொருள்வடிவமாக்குகின்றன.

க்லைன், காகிதம் மற்றும் அச்சுக்கலைத் தொழில்நுட்பங்களை மேம்படுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்ட சிங்கப்பூர் டைலர் பிரிண்ட் இன்ஸ்டிடியூட்டில் தங்கியிருந்து பணியாற்றிய காலத்தில் இந்தத் தொடரை உருவாக்கினார். அவர் தங்கியிருந்த காலத்தில் “செரிக்கப்பட்ட” பிற பொருட்களிலும் கார்டன்ஸ் பை தி பேயிலிருந்து பெறப்பட்ட தாவரக் கழிவுகள், நிதி அறிக்கைகள், பணம் அனுப்பும் படிவங்கள், டைசன் மின்சுத்திகரிப்பான்கள், பிஒய்டி கார் உதிரிப்பாகங்கள் மற்றும் பாமாயில் ஆகியவை அடங்கும். அவர் காகிதமாகக் கருதி மறுசெயலாக்கும் பொருட்களை வரலாற்றுப் பொருட்களாகவும், சிங்கப்பூரின் சமகாலத் தருணத்தைப் பதிவுசெய்யும் வரலாற்றுக் குறிப்பாகவும் வாசிக்கலாம்.

ஃபுஜி ஹிகாரு 藤井光 (பி. 1976, ஜப்பான்)

ஜப்பானியப் போர்க் கலை 1946

2022–2026

பயன்படுத்தப்பட்ட துணி, உலோகக் கட்டமைப்பு மற்றும் காணொளிகள் (ஒற்றைச் சேனல், 16:9 திரை விகிதம், வண்ணம் மற்றும் ஒலி [ஸ்டீரியோ], 5 நிமிடங்கள் 4 விநாடிகள் மற்றும் 6 நிமிடங்கள் 41 விநாடிகள்)

சிங்கப்பூர் தேசியக் கலைக்கூடத்தால் ஆணையிடப்பட்டதுx

 

இரண்டாம் உலகப் போரின்போது தென்கிழக்காசியாவில் நடைபெற்ற ஜப்பானிய ஆக்கிரமிப்பு, இப்பகுதியின் கூட்டு நினைவில் இன்றும் நீடிக்கிறது. இதே காலகட்டத்தில், முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவில் கலை மற்றும் கலைஞர்கள் பிரச்சாரக் கருவிகளாகப் பயன்படுத்தப்பட்டனர். இன்று, ஜப்பானிய இராணுவத்தால் ஆணையிடப்பட்ட, அவற்றில் பல மிகப் பிரம்மாண்டமான அளவில் உருவாக்கப்பட்ட 153 போர்க்கால ஓவியங்கள் எஞ்சியுள்ளன. டோக்கியோவின் நவீனக் கலைக்கான தேசிய அருங்காட்சியகத்தின் (மோமாட்) சேகரிப்பில் பாதுகாக்கப்படும் இவை, அரசியலும் கலையும் அசாதாரணமான முறையில் பின்னிப் பிணைந்திருந்ததற்கான ஒரு காப்பகமாகத் திகழ்கின்றன. போருக்குப் பின்னர், இந்தப் படைப்புகள் அமெரிக்காவால் கைப்பற்றப்பட்டு, பண்பாட்டு மற்றும் தூதரக முயற்சிகளைத் தொடர்ந்து, 1970ஆம் ஆண்டு காலவரையறையற்ற கடனாக மோமாட்டிடம் திருப்பி ஒப்படைக்கப்பட்டன. அதன் பின்னர், வரலாற்றுப் பொறுப்புக்கூறலுக்கும் தேசிய நினைவுக்கும் இடையிலான பிளவுகளில் சிக்கியுள்ள இவை, முழுமையாக ஒரே தொகுப்பாக ஒருபோதும் காட்சிப்படுத்தப்படவில்லை.

மோமாட்டின் சேகரிப்பு மற்றும் அமெரிக்க காங்கிரஸ் நூலகத்தின் காப்பகங்கள் குறித்த விரிவான ஆய்வின் அடிப்படையில், ஃபுஜி ஹிகாரு 1946ஆம் ஆண்டு டோக்கியோ மெட்ரோபாலிட்டன் கலை அருங்காட்சியகத்தில் நடைபெற்ற வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க கண்காட்சியை மறுநிகழ்த்துகிறார். இந்த ஓவியங்கள் அனைத்தும் ஒன்றாகக் காட்சிப்படுத்தப்பட்ட கடைசி நிகழ்வாக அந்தக் கண்காட்சி அமைந்தது. இந்தக் கண்காட்சி, இந்த ஓவியங்களின் தன்மையை — அவை கலையா அல்லது பிரச்சாரமா என்பதை — தீர்மானிக்க விரும்பிய அமெரிக்க ஆக்கிரமிப்புப் படைகளுக்காக மட்டுமே நடத்தப்பட்டது. ஃபுஜியின் படைப்பில், ஓவியங்கள் அவற்றின் உண்மையான அளவிலேயே மறுஉருவாக்கம் செய்யப்பட்டிருந்தாலும், அவை கண்ணுக்குத் தெரியாதவையாகவே இருக்கின்றன. அவற்றின் படிமங்களை, உடன் வழங்கப்பட்டுள்ள விளக்கக் குறிப்புகளின் மூலம் மட்டுமே கற்பனை செய்து பார்க்க முடிகிறது.

இந்தப் படைப்பின் முந்தைய டோக்கியோக் காட்சிப்படுத்தலில், கலைப்படைப்புகளைக் கொண்டு செல்வதற்குப் பயன்படுத்தப்பட்ட பெட்டிகளின் கைவிடப்பட்ட பாகங்களைப் பயன்படுத்தி, 153 ஓவியங்களையும் கலைஞர் மறுநிகழ்த்தினார். அவற்றை மறுகட்டமைத்து, ஒரு காலத்தில் உலகெங்கும் ஆதிக்கம் செலுத்திய அமெரிக்கப் போருக்குப் பிந்தைய அருவக் கலையின் அழகியலை நினைவூட்டும் வகையில் உருவாக்கினார். சிங்கப்பூரில் நடைபெறும் இந்த மறுகாட்சிப்படுத்தலுக்காக, தென்கிழக்காசியாவைப் பிரதிபலிக்கும் 54 ஓவியங்களை ஃபுஜி தேர்ந்தெடுத்துள்ளார். உள்ளூர் இளைஞர்களுடன் நெருக்கமாகப் பணியாற்றி, சிங்கப்பூரில் சேகரிக்கப்பட்ட பயன்படுத்தப்பட்ட துணிகளை அவர் மறுசுழற்சி செய்கிறார். ஒவ்வொரு துணியிலும் அன்றாடப் பயன்பாட்டின் தடயங்கள் பதிந்துள்ளன. அசல் ஓவியங்களில் இடம்பெறாதவர்களான இப்பகுதி மக்களை நோக்கி இந்தப் படைப்புகளை அவர் திருப்புகிறார்; போரினால் அவர்களின் வாழ்க்கை எவ்வாறு வடிவமைக்கப்பட்டது என்பதையும் முன்னிறுத்துகிறார். 1945ஆம் ஆண்டு ஜப்பானியர்கள் நேச நாடுகளிடம் தங்கள் சரணடைவை அறிவித்த சிட்டி ஹால் அறையின் இதே இடத்தில், போரின் மரபைச் சுமந்து நிற்கும் இந்த “ஓவியங்கள்” மீண்டும் திரும்பி வந்துள்ளன. காப்பக ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் மிகத் துல்லியமாக உருவாக்கப்பட்ட அமெரிக்க அதிகாரிகளுக்கு இடையிலான உரையாடல், இந்தப் படைப்புகள் கலையா அல்லது பிரச்சாரமா என்ற தீர்க்கப்படாத நிலையை ஆராய்ந்துகொண்டு, இவ்விடமெங்கும் எதிரொலிக்கிறது.

ஃபுஜி ஹிகாரு பல்துறை கலைஞரும் திரைப்பட உருவாக்குநரும் ஆவார். அவரது கலைப் பயிற்சி, வரலாற்றின் பல்வேறு அடுக்குகள் குறித்த விரிவான காப்பக ஆய்வுகள் மற்றும் களப்பணியை அடிப்படையாகக் கொண்டது. அறிவு உருவாக்கப்பட்டு பரப்பப்படும் அமைப்புகளை விமர்சன ரீதியாக ஆராய்வதற்காக அவர் மறுநிகழ்த்தல் உத்திகளைப் பயன்படுத்துகிறார். இதன் மூலம், பெரும்பாலும் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் இயங்கும் அதிகார மற்றும் அரசியல் கட்டமைப்புகளை அவர் வெளிப்படுத்துகிறார்..

 

கலைப்படைப்பிற்கு க்ளூப்பின் ஆதரவு

 

தயாரிப்பு ஆதரவு

வடிவமைப்பு மற்றும் ஊடகப் பள்ளி, ஐடிஇ கல்லூரி சென்ட்ரல்

வலேரி சூ

லிம் லே சி

ஈதன் லோ

நுர்ஹைசா ஆயுனி

கீகன் சியா

ஜியா சுவான் சுவா

நிக்கோல் சுவா

பாலின் லிம்

ஙொய் கி என

பின் ரூ ஃபுவா

ஜெனிவீவ் ஓங்

ரஃபேலா சேவியர்

சித்தி சோஃபியானா

டான் யூ ஜியே

ஜெரின் சோூ

 

லசால் கலைக் கல்லூரி, சிங்கப்பூர் கலைப் பல்கலைக்கழகம்

சீஹான் அய்டன் அன்செல்

லு யூ-துங்

சன் சியா நி

 

சிங்கப்பூர் கலைப் பள்ளி (SOTA)

ஹன்னா சியா ஹோ

நிக்கோல் ஹூ யா கே

ஹுவாங் ரூயீ

ரூபி வான் ஜியா சின்