சீனத் தலை

ஒரு வழவழப்பான, அமைதியான முகம். கருவிழியில்லாத கண்கள். இது டோரா கோர்டினின் (Dora Gordine) 'சீனத் தலை' எனும் சிற்பம். இது ஓர் உருவப்படம் அன்று, மாறாக ஒரு மரபின வகை. காலனித்துவ சிங்கப்பூரின் முக்கிய மரபினக் குழுக்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் கோர்டினின் 'வெண்கலத் தலைகள்' தொடரில் காணப்பட்ட அதே அணுகுமுறையை இதுவும் பின்பற்றுகிறது.

லாட்வியாவில் பிறந்தவரும், தாமாகவே சிற்பக்கலையைக் கற்றுக்கொண்டவருமான கோர்டின், வேலைவாய்ப்புக்கான வாக்குறுதியாலும், 'வியத்தகு' என்று கருதப்பட்டவற்றின் கவர்ச்சியாலும் ஈர்க்கப்பட்டு, 1930-களின் முற்பகுதியில் மலாயாவுக்கு வந்தார். அதற்கு முன்பே, அவர் லண்டனில் தனக்கென ஒரு பெயரைப் பெற்றிருந்தார்; 'ஈவினிங் ஸ்டாண்டர்ட்' என்ற பத்திரிகை அவரை ஒரு "பெண் சிற்பக்கலை மேதை" என்று பாராட்டியது. வெறும் 22 வயதிலேயே, அவர் தனது முதல் தனிநபர்க் கண்காட்சியை நடத்தினார், ஆண்கள் ஆதிக்கம் செலுத்தும் துறையில் பணிபுரியும் ஒரு பெண்ணுக்கு இது பாராட்டத்தக்க சாதனையாகும்.

கோர்டின் அந்நிலப்பரப்பு முழுவதும் பயணம் செய்தபோது, தான் சந்தித்த மக்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு சிற்பங்களை உருவாக்கினார். ஆனால், இக்கலைக்கூடத்தில் காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ள 'ஜி.ஆர். லேம்பர்ட் & கோ' நிறுவனத்தின் புகைப்படங்களைப் போலவே, அவருடைய படைப்புகள் பெரும்பாலும் அப்படைப்புகளின் தலைப்புப் பொருள்களைக் காட்சி அடிப்படையிலான வகைகளுக்குள் அடக்கி, அப்படைப்புகளின் இலக்கான பார்வையாளர்கள் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய வகையில் மாற்றின. 'சீனத் தலை' என்பது அதன் காலத்தின் சமூக மற்றும் அரசியல் சக்திகளின் ஒரு துணை விளைவாகும்; அக்காலத்தில் முக அம்சங்களும், ஏன், தலை வடிவங்கள் கூட அளவிடப்பட்டு, வகைப்படுத்தப்பட்டு, குறிப்பிட்ட பிரிவுகளுக்குள் சுருக்கப்பட்டன. அப்படியானால், நாம் இப்போது எதைப் பார்க்கிறோம்? ஒரு மனிதரையா, அல்லது ஒரு மனிதரைப் பற்றிய கருத்தையா?